TAHIMIK lamang akong nakahiga sa kama na iyon—or should I say, kama ni James—habang hinihintay ko siyang na magbihis. Kaya pala amoy James 'tong kuwarto na 'to dahil siya pala ang nagmamay-ari nito.
Marami ba siyang bahay?
Pinaliwanag niya naman na sa akin na kailangan daw nila magkaroon ng maraming bahay dahil nga sa, you know, his job.
I sighed. Ganoon na ba katigas ang ulo ko? Sabi ng utak ko ay lame ang rason niya pero bakit naniniwala pa rin ako?
Ayaw ko na magpakipot sa sarili ko, ayaw kong i-let go si James. Parang... hindi ko kaya. Kapag ni-let go ko siya ay pakiramdam ko malaking-malaki ang mararamdaman kong panghihinayang.
"Hey, babe." Nilingon ko pa siya nang marinig ko ang kaniyang boses.
He's just wearing his white shirt and just his boxer. May ngiti rin sa kaniyan
