Kir, Rehan’ın söylediği her kelimeyi zihninde tartıyor, zincirlerin soğukluğunu bile hissetmeyecek kadar yoğun bir şekilde kaçış planına odaklanıyordu. Kapının arkasındaki anahtar... Bu, kulağa imkânsız gibi gelse de, Kir’in içinde, başına gelen her şeyin bir anlamı olduğu hissi doğuyordu. Ancak bu zindanda her şey, umut dahil, soğuk taş duvarlara çarpıp yok oluyordu.
"Peki," dedi Kir, gözlerini Rehan’a dikerek. "Bu risk nedir?"
Rehan, duraksadı. Gözlerinde, yılların taşıdığı acı ve teslimiyet vardı. "Anahtara ulaşmak için... bekçiyi alt etmeliyiz," dedi. Sesi karanlığın içinden yankılanırken, bu kelimeler Kir’in zihninde birer tehdit gibi dolandı. "Ama bekçi insandan daha fazlası."
Kir, bu sözlere anlam vermekte zorlandı. "Daha fazlası mı?" diye sordu. Korku, içini titretmişti, ama mer
