"พี่คราม เฌอจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ"ตั้งแต่เช้าพี่สงครามก็ยังไม่คุยกับฉันเลยแม้แต่น้อยและทำหน้าตาเฉยเมยอยู่ตลอดเวลาแถมยังยืดมือถือของฉันไปอีกเพราะเมื่อคืนฉันไปเมามานั้นเอง
"พี่ครามคะ เฌอผิดไปแล้วให้อภัยเฌอนะคะ"ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมฉันถึงได้กลัวเขาจะโกรธขนาดนี้แถมยังมาตามง้องอนเขาอีกราวกับคนเป็นแฟนกันเลยแฮะ แต่เขาเมินกับฉันจนรู้สึกผิดเอามากๆ เลยหนิ
ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงฉันจึงเดินเข้าไปแทรกนั่งที่ตักเขาของและกอดคอเขาไว้ โดยที่ตอนนี้จากที่เขานั่งอ่านเอกสารอยู่กลับเปลี่ยนมาจ้องหน้าฉันแทน
"พี่ครามคะ เฌอขอโทษค่ะ"
"....."
"พี่ครามเป็นแบบนี้เธอไม่สบายใจเลย"
"อย่าทำแบบนี้อีก ฉันไม่ชอบ!!"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับและชูนิ้วก้อยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าเขาและนานอยู่พอสมควรเพราะพี่เขาไม่ให้ความร่วมมือเลย
แต่พอจะเอานิ้วลงพี่เขากลับยกนิ้วขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับฉันทันที รอยยิ้มของฉันเผยออกมาอย่างกว้างและหอมเข้าไปที่แ
