ทุกอย่างดำเนินการไปเหมือนกับทุกๆ วันซึ่งมันเป็นเรื่องที่โคตรน่าเบื่อที่สุดเลยก็ว่าได้เพราะการใช้ชีวิตอยู่ของฉันมันกลับไม่ได้มีอะไรตื่นเต้นเลย
ฉันต้องอยู่กับคนแปลกหน้าร่วมเกือบปีแถมพ่อกับแม่บุญธรรมก็หายหน้าหายตาไปตั้งนานและยังหาตัวไม่ได้เลยด้วยซํ้า ฉันได้แต่ภาวนาให้เจอพวกเขาเร็วๆ เพราะฉันอยากรู้ความจริงว่าพวกเขาทำแบบนี้ทำไมกันทั้งๆ ที่ปากบอกว่ารักฉันเหมือนลูก
"น้องรหัส มายืนทำอะไรตรงนี้ไม่เรียนหรอ"
"หนู.....รอคนเอางานมาให้อ่ะค่ะ หนูลืมเอามา"
"เรานี่หนายัยขี้ลืม"พี่รหัสปี2ขยี้หัวฉันอย่างน่าเอ็นดูเหมือนปกติ ฉันได้พี่เจเดนเป็นพี่รหัสซึ่งมีพี่เทคเป็นพี่สงกรานต์อีกด้วย การจับสายรหัสเฉลยเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ตอนแรกกะจะไม่เข้าแต่ถูกบังคับจึงจำใจต้องเข้าซะ
"ให้พี่รอเป็นเพื่อนรึเปล่า"
"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยว....พ่อหนูก็เอางานมาให้แล้ว"
"งั้นพี่ไปก่อนนะน้องรหัส"พูดจบฉันและพี่เขาก็โบกมือรํ่าลา
