พอมาถึงที่ห้างฉันก็ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้พี่ครามและบอดี้การ์ดของเขาอย่างมีมารยาทเพราะความเคยชินและความเคยตัวก่อนลงไป แต่พอกำลังจะหันไปเปิดประตูเขาก็ควักเงินในกระเป๋าและยัดใส่ในกระเป๋าผ้าของฉันทันที
"อย่าดื้อ แล้วก็อย่ากลับดึก"
"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"ฉันเดินจากรถไปทันทีและมุ่งตรงไปที่ร้านชาบูตามที่เพื่อนได้นัดหมาย พอมาถึงที่หน้าร้านกลับทำให้ฉันแทบจะไม่กล้าเดินเข้าไปสู้หน้าเพื่อนๆ เลยด้วยซํ้าในตอนนี้
แต่พอจะหันหลังกลับฉันก็ดันเจอเข้ากับกายที่ยืนอยู่ด้านหลังของฉันและยืนกอดอกจ้องมองฉันมาอย่างนิ่ง ฉันยกยิ้มให้กับเขาก่อนที่กายเองจะลากฉันเข้าไปในร้านหาเพื่อนๆ
"กว่าจะมานะแก"
"มีคนจะหนีกลับบ้าน"กายพูดออกมาบอกกับเพื่อนซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างพากันขมวดคิ้วอย่างมึนงงและหันมามองทางฉันกันจนหมด
"มีอะไรรึเปล่า"
"ฉัน....ไม่กล้าสู้หน้าพวกแกหรอก ฐานะของพวกเราในตอนนี้....มันต่างกันมากเลยนะ"
"แล้วไงอ่า ที่คบกันอยู่ไ
