เช้าวันต่อมาเมื่อลืมตาตื่นขึ้นในสายของอีกวันฉันยังคงนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนด้วยใบหน้าและอารมณ์ที่ไม่ดีมากนัก
คนข้างกายเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นแล้วนั้นก็ค่อยๆ เข้ามาสวมกอดและรัดฉันมากขึ้นพร้อมกับหอมแก้มฉันทันทีอย่างนุ่มนวล แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักและพยายามจะดีดตัวออกมาจากเขาให้ได้มากที่สุด
"พี่ขอโทษ พี่รู้ว่าพี่ทำกับเราไม่ดี เฌอให้อภัยพี่ได้ไหมคะ"ฉันยังคงเงียบและขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสรรพนามและคำพูดของเขาดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้
"พี่ป่วยรึไง"
"พี่อยากจะเป็นคนสำคัญในชีวิตเฌอบ้าง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้......เฌอก็มีแต่พี่ที่อยู่ในชีวิตเฌอคนเดียว"
"พี่อย่าทำให้เฌอรู้สึกสำคัญตัวเองผิดไปเลยค่ะ เฌอเป็นแค่......ทาสบนเตียงของพี่เพียงเท่านั้น"ฉันพูดจบก็รีบลุกลงไปจากเตียงและสวมใส่เสื้อผ้าทันทีแต่ก็โดนพี่สงครามดึงตัวเข้าไปสวมกอดไว้อย่างแน่น
"ยัยเด็กโง่เอ้ยย!!! ถ้าฉันเห็นเธอเป็นแค่ท
