Bervan,
“Sürüklesin, boş ver. Sürüklendiğin yer benim kalbim ve hep orada kalacaksın. Güzel yere sürüklendin. Hadi, yine iyisin,” dedi.
Bervan ve Fatma birbirlerine baktılar. İkisi de derin ve anlamlı bakıyordu.
Bervan,
“Şilan da gelemedi herhalde. İşler çoktur, bitirememiştir. İyi de oldu. Yoksa ben sana nasıl açılırdım onun yanında?” dedi.
Sonra Bervan,
“Fatma, hemen gitmeyelim. Dükkânda oturalım. Zaten işimiz de erken bitti. Sohbet ederiz, ne dersin?” dedi.
Fatma,
“Gören olur, yanlış anlar. O zaman seni yemeğe çıkarayım,” dedi.
Bervan,
“Bu kıyafetlerle mi?” diye sordu.
Fatma,
“Hadi ama… Ben de böyleyim. İlk yemeğimiz mumlar altında, önceden rezerve edilmiş, saatlerce hazırlanmış yapay bir buluşma olmasın. Sen tulumunla, ben de iş kıyafetimle… Doğal ve samimi olsun. Bu da biz
