Bervan:
“Hadi bakalım, şimdi sana güzel bir restoranda yemek yedireyim, orada otururuz.”
Rojin:
“Ama kimse görmesin bizi. Çok utanırım, sonuçta sen evlisin. Adım çıksın istemiyorum.”
Bervan:
“Olur mu öyle şey canım, sen bana bırak.”
Rojin’le restorana geçip yemeklerini yediler. Rojin sürekli Bervan’ın gözlerinin içine bakıyordu ve cilveli cilveli konuşuyordu.
Bervan da bir an Rojin’le göz göze geldi:
“Rojin, seni buradan başka bir yere daha götüreceğim. Benimle gelir misin?”
Rojin:
“Nereye?”
Bervan:
“Benimle daha da yakın olmak ister misin?”
Rojin:
“Ne kadar yakın?”
Bervan:
“Anlayamayacağın kadar yakın.”
Sonra Rojin’e bakarak:
“Aileni ara ve onlara bu gece gelmeyeceğini söyle. Pastanede yarına yetişecek işler varmış dersin.”
Rojin:
“Tamam da, nereye götüreceksin sen ben
