Fatma ve annesine, “Hoş geldiniz,” dedi ve Fatma’ya baktı. Şalvarı ve yazmalı hâlini görünce çok beğendi; kimse görmeden Fatma’ya, “Güzel olmuşsun,” anlamına gelen bir el hareketi yaptı.
Şilan:
“Sen de kahve içer misin, Bervan?”
Bervan:
“Bir şartla… Falına baktırmayacaksan içerim.”
Şilan:
“Ne var ya, kısmetlerimi görüyorum orada.”
Bervan:
“Kızım, kimse seni almaz.”
Şilan (annesine):
“Anne, şu oğluna bir şey söyle.”
Annesi:
“Benim kızım dünyalar güzeli, onu ne ağalar isteyecek.”
Şilan:
“Anne, prens!”
Annesi:
“Kızım, prens ne arasın Urfa’da?”
Şilan:
“Anne, var! Falımda çıktı.”
Annesi:
“Kızım, burası krallık mı, tövbe estağfurullah. Hadi çok konuşma, kendi kahveni Bervan’a ver, soğumasın. Sen git bir tane daha yap, gel.”
Bervan, Fatma’nın yan tarafına geçti ve sessizce:
