Bervan: “Fatma, neden ağlıyorsun?”
Fatma: “Senin için önemli değil ki… Anlatsam da anlamazsın ki zaten.”
Bervan: “Neden öyle diyorsun? Ben sana ne kadar aşığım bilmiyor musun?”
Fatma: “Ben uyumak istiyorum.”
Bervan: “Fatma, ne olur yapma. Sen beni çok üzüyorsun, lütfen. Neyin var, konuş benimle.”
Fatma: “İstemiyorum, lütfen ışığı kapat, uyuyalım.”
Bervan iyice üzülmüştü. İçinden, “Ben Fatma’yı çok mu ihmal ettim? Ben ne yapıyorum böyle? Kadir’in kalbini o kadar kırdım ki ondan özür dileyecek yüzüm dahi yok. Fatma da bana çok soğuk davranıyor artık. Rojin’e kapıldıkça bir bir herkesi kaybediyorum,” diye düşündü.
O gece sabaha kadar uyuyamadı. Balkona çıktı, kendi kendine, “Ben ne yapıyorum? İyice kendimi kaybettim,” dedi. Fatma’yı izliyordu; o kadar masum ve güzeldi ki, “Ben çok kötü
