Fatma o gün akşamına kadar babasıyla birlikte vakit geçirmişti. Fatma’nın gelmesi babasına çok iyi gelmişti. Akşam olunca Bervan kapıdan içeri girdi. Fatma’nın babasının durumunu sordu, beş dakika oturdu.
— Baba, biz kalkabilir miyiz? dedi.
Fatma arabaya bindi ama hiç konuşmadı. Yol boyunca Bervan da konuşmadı. Eve geçtiklerinde küçük Abdullah uyandı. Hâlâ çok küçüktü. Bervan onu görünce çok seviniyordu. Fatma, onu hiç bu kadar sevgi dolu görmemişti. Fatma içeri geçti. Bervan kucağında Abdullah’la,
— Hoş geldin Fatma.
— Hoş bulduk Bervan.
— Seni yollarken kucağında bebeğimizle döneceğini kıyamet kopsa hayal edemezdim.
Fatma çok yorum yapmadan,
— Doğrudur… dedi.
— Fatma, karşıma geçer misin lütfen? Ben sen gelmeden önce ne olursa olsun, söz verdim kendime. Senin bana soğuk davranman
