"Sadece...20...Gün..."
"Geceyi silsem de gökyüzünden, benim gönlüm karanlık..." Benim sessizliğim değildi etrafı sessiz yapan. İçimdeki çığlıklar o kadar yüksekti ki artık sağır kalmıştım. Duymuyordum sanki. Hastane odasında, sedye üzerinde saatlerce yatan ve sonunun yarın olacağını bilen binlerce insan gibi. Pes etmiş, vazgeçmiş, yenilmiş gibi. Son iki parmağım, son 20 gül ve son 20 gün... Yiğit ve diğerleri ile eskisi gibi anlaşamıyordum artık. Hatta iki lafın belini kırmak bir yana birbirimizin yüzüne bakıp gülümseyemez olmuştuk. Yiğit o kavgadan sonra çok değişmişti. Belki de o kavgadan sonra ben değişmiştim. Çünkü artık öleceğimi biliyordu ve inanıyor mu, inanamıyor mu, bilmiyordum. Sadece geldiğimiz gemiye bir kişi fazla binmiştik. Genç bir adam kolumdaki saate bakmış ve alet edevatları olmadığı i
- Writer
