“Yapma,” hıçkırarak söylediğim tek şey bu oldu. “Yapma nolur.”
Yüzünü yüzümden uzaklaştırdı. Kesik kesik nefesler alıyordu. Yüzüme baktı. Doğrudan gözlerime baktı. Gözümden istemsiz yaşlar süzülüyordu. Durdu. Elini belimden çekti ve üzerimdeki ağırlığı kalktı. Arabanın yanındaydık. O ayağa kalktıktan sonra bir süre yerde kaldım. Üstüm başım çamur içindeydi. Sırtüstü yattığım yerden gökyüzüne bakıp nefes almaya çalıştım. Bana bakmıyordu. Ayakta arabaya yaslandı ve bir sigara yaktı. Birkaç dakika kendime gelmeyi bekledikten sonra doğruldum ve yerden destek alarak ayağa kalktım. Sırtı bana dönüktü. Arabaya tutunarak ayakta kalmaya çalıştım. Her yerim batmıştı.
Renas telefonla birini aradı. Tahminimce yemek yediğimiz yerin sahibiyle konuşuyor gibiydi. “Banyo ve temiz kıyafetler hazırlayın,
