Sabaha kadar gözümü tavandan alamadım. Uyku dediğin şey, sanki beni çoktan terk etmişti. Yatağın içinde dönüp durdum, bir sağa bir sola. Yorganı attım, tekrar üstüme çektim. En son yastığıma sarılıp gözlerimi yumduğumda bile aklım aynı sorudaydı: Aslan’ a bu hamileliği nasıl söyleyeceğim?
Söze nasıl başlanır ki? "Merhaba, iyi misin? Bu arada baba oluyorsun." mu dersin? Yoksa bir kahve içerken bardaktaki köpükten mideni tutup bulanmış gibi yaparak anlamasını mı beklersin? Hangi cümleyle başlasam ya da başlasam mı… O bile net değildi. Aslan bir erkek çocuğu istiyordu. Ama benden değil. O hayali kafasında ben gittikten sonra kurmuştu. Belki de kurmaya yeni başlamıştı. Kim bilir? Öncelikli planları vardı bence. Belki de sadece ben öyle sanıyordum. Kafamın içi, ruhumdan daha kalabalıktı bu ar
