“Dayım Ağa mı?” diye sordum, ağzımdan çıkan bu cümle bile şaşkınlıktan titriyor, kelimeler boğazımda düğümleniyordu. Aslan ’ın yüzüne baktım, bu kadarını beklemiyordum.
“Evet.” dedi, sesindeki sertlik beni daha da şaşırttı. “Haberleri vardır büyük ihtimalle ama sen yine de söyleme ortağına. Kendi iyiliğin için. Onlardan bir hayır da bekleme. Annen babana kaçmış, babası küsmüş annene. Yine de ona rağmen babandan ayrılmak istediğinde arkasında durmuşlar. Boşanmasına yardım etmişler. Ama annen bu kez de başka birine kaçmış. Namussuzluk sizde genetik yani.”
Sözleri kalbime bir hançer gibi saplanırken, gözlerimden bir damla yaş süzüldü. İçimde bir öfke yükseldi ama kontrol etmeye çalıştım. “Annem hakkında düzgün konuş.” dedim, sesimdeki kırılganlık barizdi. Ortağına dediği üvey annesiydi ama
