Mert bir an sustu. Yüzü gölgelenmişti, sanki ne söyleyeceğini tartıyordu. Derin bir nefes aldı ve gözlerini bana dikti.
"Abimi tanıyorsun artık. Daha da tanıyacaksın. Onun hırsı, gözünü kör eden türden. Küçüklüğümüzden beri hep en iyisi olmak zorundaydı. Hep en önde, hep en güçlü, hep en akıllı… Eğer bir konuda geride kalıyorsa, onu kapatmak için ne gerekiyorsa yapardı. Ve bu sadece kendi çabasıyla olmazdı, etrafındaki herkesi de buna mecbur bırakırdı. Hırsı uğruna kimseyi görmez, kimseye acımaz, kimseye merhamet etmez."
Sesi biraz daha alçaldı, sanki kendi içinde bile bu gerçeği dile getirmekten çekiniyordu. "Ben de onun gölgesinde büyüdüm, Sarya. Ne yaparsam yapayım, hep ‘Aslan ’ın kardeşi’ olarak kaldım. Bana biçilen rol, onun arkasında durmaktı. O ne yaparsa doğrudur, o ne isterse o
