Yüzüm yanıyordu. Ama içimde daha çok yanan, onun sesi oldu.
“Erkek budalası mı oldun?” dedi ya…
Yıllar geçti, ben büyüdüm, kadın oldum. Ama onun gözünde hep aynıydım.
Bir hiçtim.
Bir kadın değildim onun için.
Sadece utançtı benliğim.
Bir utanç vesilesi…
Elini saçlarıma dolayıp beni peşinden sürüklemeye başlayınca yere kapaklandım neredeyse.
Ayağa kalkmaya çalıştım ama saçlarımı öyle sıkı tutmuştu ki, kımıldamak bile bir acıya dönüşüyordu.
O sırada iki çalışan önümüze geçti. Gözlerindeki dehşeti gördüm ama adamın hiddeti onlardan daha büyüktü.
"Çekilin önümden! O benim kızım!"
Sanki o sözle her şeyi yapmaya hakkı vardı.
Beni incitmeye, aşağılamaya, yok saymaya…
İçimden bir ses fısıldadı: “Bu götürüş hayra alamet değil, Sarya. Bu adam seni öldürebilir. Ya da Reşat’ ı aklamak içi
