Hayatta herkesin pes ettiği bir nokta vardır.
Sonrasında kimi ayağa kalkar, kimi kalkamaz ama herkes bir gün, bir yerde mutlaka pes eder. Ben de şu an, burada pes ettim.
Aslan yaklaştı. Adımları ağır ve kendinden emindi. Sanki ne kadar sürede korkuyla titremeye başlayacağımı hesaplıyor gibiydi.
Yaklaştı.
Yaklaştı.
Elleriyle omuzlarımdan tuttu.
"Sana yapacaklarımdan korkmuyor musun?"
İçimden gelen çığlığı yuttum. Boğazıma düğümlenen korku, kocaman bir taş gibi nefes almamı bile engelliyordu. Ama korkak gibi görünmemeliydim. Buna izin veremezdim. Kimi kandırıyordum? Paçamdan akıyordu korku.
"Korkuyorum." dedim alçak sesle. "Ama korkuyorum diye vazgeçecek gibi durmuyorsun."
Aslan başını hafifçe yana eğip yüzüme baktı. Gözlerinde eğlenen bir ifade vardı. Bu, beni çözmeye çalıştığının
