İki gün sonra...
Aslan sabah erkenden gitmek için hazırlandığında kendime gelmiş sayılmazdım. Geceleri nefes alırken bile içim daralıyordu. Aslan gece evde kalmıştı. Neden geldiğini biliyordum. Artık resmi süreç başlamıştı. Ve ben ifade verecektim. Okul çok vaktini alıyordu ama yine de bu konuda beni yalnız bırakmıyordu.
Sessizce arabaya bindik. Gözüm yolda, içim çocukluğumun enkazıyla doluydu. Aslan da sessizdi. Ama yanımda olması garip bir şekilde güven veriyordu. Bu konuda yanımda oluyordu. Başka bir konuda ona güvenemezdim ama kendi de aynı yarayı taşıdığı için bu süreçte yanımdaydı.
Emniyette bizi bir kadın komiser karşıladı. Güleryüzlü değildi ama anlayışlıydı. Bir odaya alındım. Kamera açıktı. Karşımda bir masa, önümde bir bardak su. Kalbim göğsümde ağır bir taş gibi.
Soğuk,
