Eve geldiğimiz zaman yol boyunca düşünmekten başımın ağrımaya başladığını hissettim. O kadar fazla düşünüyordum ki. Neler yaptığımın bile tam olarak farkında olmadığım bir anda, belki de hayatımın en büyük hatasını yapmak üzereyim. Ancak yine de... Kalbime söz geçiremiyorum.
"Onlar için endişe ediyorum yine de... Onlara bir şey yapmazlar değil mi..." dedim. Sesimdeki gerginlik çok uzaklardan bile anlaşılacak bir haldeydi. Buna emindim. Ki bana bakışlarından bunun gayet farkında olduğunu da hissedebiliyordum.
Elimi daha sıkı tutmaya başladı. Yol boyunca elimi sadece zorunlu olduğu zamanlar bırakmıştı. Bana böyle sahiplenici bir tavırda olması bile içimde farklı duyguların oluşmasına neden oluyordu. Kendimi hiç olmadığım kadar değerli ve anlamlı hissettiğimi söylesem yalan olmaz...
"Hayır
