[1] : แรกพบสบตาก็ถูกใจ
1606 Words
[1]
'แรกพบสบตาก็ถูกใจ'
“ทำไมรถต้องมาเสียอะไรตอนนี้ด้วยนะ โทรศัพท์ก็แบตหมดแม่งเอ้ย!”
ยูกัน หญิงสาววัย 21 ปีเจ้าของเรือนร่างอวบอิ่มสุดเร้าใจบ่นออกมาอย่างหัวเสียขณะที่เตะเท้าเข้าที่ล้อรถของตัวเอง ให้ตายสิเธอซื้อมันมาราคาตั้งแพงแต่มันดันมาเสียซะอย่างงั้นเธอก็ไม่ได้ใช้งานมันหนักขนาดนั้นนี่นา พอจะโทรตามช่างมือถือก็ดันมาแบตหมดอีกเธออยากจะบ้าตายมันจะมีอะไรซวยกว่านี้อีกไหม
หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆก็พบว่าเธออยู่ในซอยเปลี่ยวพอสมควรก็ต้องเปลี่ยวนั้นแหละเพราะมันคือทางลัดที่จะทะลุไปยังถนนอีกฝั่งหนึ่งซึ่งไม่ค่อยมีคนใช้กันหรอกเพราะมันรกล้างแต่เพราะความขี้เกียจอ้อมของเธอไงเลยตัดสินใจมาทางนี้แต่ไอ้รถเวรดันมาเสียกลางซอยเลยจะหันหลังกลับก็ไม่ได้จะเดินหน้าต่อไปก็แสนลำบากแม่งไฟทั้งซอยก็มีแค่ 2 ดวงแทบจะไม่ส่องสว่างเลยด้วยซ้ำ
“ฉันควรไปทางไหนดีล่ะเนี้ย ถอยหลังกลับหรือเดินหน้าต่อไปดีแล้วมันไม่มีใครคิดจะผ่านมาทางนี้บ้างเลยหรอเนี้ย!”
พลันก็มีแสงไฟแสงหนึ่งสาดส่องมาจากไกลๆจนยูกันยกยิ้มออกมาในทันทีเพราะอย่างน้อยก็มีคนผ่านมาเพราะแสงไฟแบบนั้นคงไม่น่าจะใช่คนหากบหรือกระสือหรอกเพราะมันมาค่อนข้างไวพอสมควร หญิงสาวรีบออกไปยืนกลางถนนในทันทีก่อนจะชูนิ้วโป้งขึ้นเพื่อขอความช่วยเหลือ
มอเตอร์ไซต์คันโตหยุดลงในทันทีก่อนที่เจ้าของรถจะถอดหมวกกันน็อคออกแล้วส่งยิ้มหวานให้ยูกันเล็กน้อยแต่รอยยิ้มนั่นกลับทำให้หัวใจของยูกันสั่นไหวเล็กน้อยเพราะอีกฝ่ายหน้าตาดีมากขนาดไฟยังไม่สว่างมากมองหน้าไม่ค่อยชัดยังรู้เลยว่าหล่อ
“มีอะไรให้ช่วยหรอครับ?”
“พอดีรถฉันเสียค่ะคุณพอจะช่วยฉันได้ไหมคะ?” ยูกันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ได้สิครับเดี๋ยวผมดูให้นะ”
ชายหนุ่มก้าวลงจากรถก่อนจะเดินตรงไปยังฝากระโปรงรถแล้วเปิดมันออกพลันควันหนาก็ลอยฟุ้งตีขึ้นมาจนต้องรีบหลบในทันทีดูจากสภาพแล้วน่าจะไม่เป็นไรมากหรอกน่าจะแค่หม้อน้ำแห้งเท่านั้นเติมน้ำก็จบแล้วแต่ผู้หญิงก็แบบเนี้ยแหละดูไม่เป็นหรอก “ผมว่ามันเป็นหนักมากเลยนะครับ ดูแล้วผมไม่น่าจะซ้อมได้ เอางี้ดีกว่าไหมครับให้ผมไปส่งคุณที่ถนนใหญ่ดีกว่าส่วนรถเช้าค่อยให้อู่มาลากไปจะง่ายกว่า”
“แย่จังเลย รถคันนี้ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ด้วย”
“กลัวรถหายหรอครับ?”
“ฉันไม่กลัวรถหายหรอกค่ะถ้าหายก็ซื้อใหม่ไม่เห็นยากเลย แต่ฉันเสียดายเงินมากกว่าซื้อมาต้องแพงใช้งานยังไม่ทันคุ้มก็เสียซะแล้วสงสัยต้องส่งกลับไปเคลมแล้วแหละ” ยูกันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“งั้นผมว่าเราไปกันเลยดีกว่าไหมครับ อยู่ในซอยเปลี่ยวแบบนี้มันอันตราย”
“ค่ะ ไปเลยก็ได้ค่ะ”
ชายหนุ่มยกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปที่รถแล้วสตาร์ทมัน “ขึ้นมาเลยครับ”
“ฉันขอจับคุณหน่อยนะคะ พอดีใส่ส้นสูงมันไม่ค่อยถนัดเลย” ยูกันพูดขึ้นด้วยใบหน้าแดงระเรื่อก่อนจะจับที่ไหล่ของชายหนุ่มเพื่อยกตัวขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายอีกฝ่าย
“จะกอดก็ได้นะครับผมไม่ว่าถ้าคุณไม่ถือ”
“ขอบคุณค่ะ” ยูกันเอื้อมแขนไปโอบกอดชายหนุ่มเอาไว้ในทันทีก่อนจะเอียงตัวซบลงบนหลังของอีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยรอยยิ้ม ให้ตายสิกลิ่นตัวของผู้ชายคนนี้หอมชะมัด หอมจนชวนให้หลงใหลอยากดมให้ทั่วร่างกายเลยใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรกันนะ
รถมอเตอร์ไซต์คันโตขับออกมาจากซอยเปลี่ยวก่อนจะจอดลงที่หน้าถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งกันขวักไขว่ ชายหนุ่มถอดหมวกกันน็อคออกก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้หญิงสาว “เอางี้ดีกว่านะครับเดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนคุณจนกว่าแท็กซี่จะมาดีกว่าเพราะคุณยิ่งสวยๆอยู่ด้วยเดี๋ยวจะมีอันตราย”
“...ขะ...ขอบคุณค่ะ แต่ก็ชมฉันเกินไปนะคะ” ยูกันก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะเอาผมทัดหูด้วยท่าทางเขินอายเมื่อถูกชายหนุ่มชมแบบนี้ถ้าไม่เจอกันในสถานการณ์นี้เธอคงคิดว่าเขากำลังจีบเธออย่างแน่นอน ให้ตายสินอกจากจะเป็นสุภาพบุรุษแล้วยังปากหวานอีก
“ก็คุณสวยจริงๆนิครับ ว่าแต่ขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ?”
“ฉันชื่อยูกันค่ะ ความจริงคุณน่าจะเคยเห็นฉันตามปกนิตยสารนะคะ” ยูกันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“คุณเป็นนางแบบหรอครับ พอดีว่าผมไม่ค่อยสนใจอะไรแบบนี้เท่าไหร่วันๆเอาแต่ทำงาน”
“ค่ะ ฉันเป็นนางแบบแต่ไม่ใช่อาชีพหลักนะคะ ถ่ายเฉพาะตอนที่ว่างๆหรือเบื่อๆเท่านั้น”
“แบบนี้ผมคงต้องไปหานิตยสารหน้าปกคุณมาเก็บไว้แล้วแหละครับ”
“ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอคะ?”
“ผมชื่อเอเดนครับ”
“ชื่อเพราะจังเลยนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
ยูกันยกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามองออกไปทางถนนเพื่อปิดบังความเขินอายของตัวเอง อีกอย่างไม่รู้จะชวนอีกฝ่ายคุยอะไรด้วยมันเขินแปลกๆ เขินจนจะม้วนเป็นเกลียวโปเต้แหละเนี้ย หญิงสาวชะโงกหน้าออกไปมองที่ถนนก่อนจะบุ้ยปากออกมาเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นรถแท็กซี่สักครั้งนี่มันเพิ่ง 5 ทุ่มเองแท็กซี่เลิกวิ่งกันแล้วหรือยังไงปกติเขาวิ่งกัน 24 ชม. ไม่ใช่หรอ
เอเดนจ้องมองยูกันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยเพราะหญิงสาวเบื้องหน้าช่างยั่วยวนเขาเหลือเกิน สวย หุ่นดี ที่สำคัญรวย มันเหมาะแก่การเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัวชะมัด อยากรู้จังเลยว่าจะเด็ดแค่ไหนตอนอยู่บนเตียงเพราะขนาดแค่ยืนเฉยๆยังทำให้เขาจินตนาการไปไกลได้แล้ว ผู้หญิงในฝันของผู้ชายชัดๆ
“ให้ผมไปส่งที่บ้านดีกว่าไหมครับ?”
“อ๊ะ! มะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเกรงใจเดี๋ยวรอแท็กซี่ก็ได้” ยูกันเลือกจะปฏิเสธออกไปด้วยความเกรงใจ
“นี่มันดึกแล้วแท็กซี่ไม่ค่อยมาวิ่งแถวนี้หรอกครับมันเปลี่ยวไม่ค่อยมีคนแถมโจรขโมยก็ชุกชุมผมว่าให้ผมไปส่งดีกว่ายิ่งอยู่แถวนี้นานๆยิ่งอันตรายนะครับ” เอเดนยกเอาเหตุผลที่น่าเชื่อถือมาอ้างอย่างเจ้าเล่ห์โดยใช้สภาพแวดล้อมรอบข้างให้เป็นประโยชน์เพราะมันเปลี่ยวอย่างที่เขาว่าจริงๆนั่นแหละ
ยูกันหันไปมองรอบๆข้างก็ต้องขบกัดริมฝีปากเล็กน้อยด้วยความรู้สึกหวิวเพราะมันเปลี่ยวจริงๆแถมเงียบมากอีกต่างหากความจริงแถวนี้ก็มีตึกนะแต่ทุกที่ก็ปิดเงียบจนหมดแล้วแถมบางตึกก็ร้างไม่มีคนอยู่อีกต่างหากจนหญ้าขึ้นรถไปหมดมันน่ากลัวจริงๆนั้นแหละแหล่งแบบนี้เหมาะกับพวกโจรขโมยมาก
“งั้นฉันคงต้องรบกวนคุณด้วยนะคะ ฉันไม่อยากถูกฉุดไปฆ่าหมกป่าเสียก่อน”
“ยินดีครับ” เอเดนยกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจก่อนจะหันไปคร่อมรถแล้วสตาร์ทมันอีกครั้ง
“บ้านฉันอยู่ xxx นะคะ”
“โอเคครับ ขึ้นมาเลยครับจะไปส่งให้ถึงที่เลย”
ยูกันพยักหน้ารับเล็กน้อย ร่างบางค่อยๆก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเอเดนอีกครั้งก่อนจะเลื่อนแขนไปโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อกันตก รถคันโตขับเคลื่อนออกมาสู่ถนนใหญ่ก่อนจะตรงไปตามท้องถนนที่ยังคงมีรถอยู่แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่เพราะค่อนข้างดึกแล้ว หญิงสาวค่อยๆเอียงใบหน้าลงไปซบแผ่นหลังกว้างอย่างช้าๆเพื่อสูดดมกลิ่นหอมจากอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ทำไมถึงได้รู้สึกดีแบบนี้นะใจง่ายจังที่รู้สึกดีกับผู้ชายแปลกหน้าง่ายๆแบบนี้
เอเดนขับรถไปตามท้องถนนด้วยความเร็วพอประมาณเพื่อไม่ให้ยูกันหวาดกลัวเกินไป ชายหนุ่มก้มลงมองมือบางที่โอบกอดเอวของเขาอยู่ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย ช่างเป็นผู้หญิงที่ไว้ใจคนง่ายเสียจริงๆยอมนั่งรถมากับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันเพราะคิดว่าเขาเป็นคนดีแต่หารู้ไม่ว่าคนที่คิดว่าเป้นคนดีเนี้ยมันมักจะอันตรายที่สุดสงสัยต้องให้บทเรียนผู้หญิงคนนี้ซะหน่อยแล้วมั้งว่าอย่าใจง่ายเชื่อคนง่ายแบบนี้อีกเพราะมันอาจจะนำพาไปสู่ความเจ็บปวดที่ไม่มีวันลืมก็ได้
- Writer
