วางแผน(ชั่ว)

866 Words

ย้อนกลับไปในอดีต สามเดือนก่อนหน้า @คลับ MAC เคร้ง! เสียงแก้วเหล้ากระทบกันดังขึ้น ระหว่างที่กลุ่มของคาถานัดกันออกมาพบปะสังสรรค์กันในคืนวันหยุดสุดสัปดาห์ ด้วยหน้าตาที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ เลยทำให้พวกเขาตกเป็นเป้าสายตาของพวกผีเสื้อราตรีได้ไม่ยาก สาวน้อยสาวใหญ่ต่างพากันแวะเวียนกันมาทำความรู้จักกับพวกเขา แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้ให้ความสนใจกับผู้หญิงคนไหนเลยสักคน “เฮ้ยๆ นั่นมันน้องแพร เด็กแถวบ้านมึงนิหว่า” โดมสะกิดให้พวกเพื่อนๆของเขานั้นมองตามหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ “ใช่จริงๆด้วย น้องเขามาทำอะไรที่นี่วะ?” ไบรท์เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองตาม “แม่ชีอย่างน้องเข้าผับเป็นด้วยเหรอวะ กูคิดว่าน้องคงจะเข้าแต่วัด” โดมยังคงพูดต่อ “ฮ่าๆ มึงก็พูดเกินไป” ชายหนุ่มในกลุ่มต่างพากันหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ ต่างกับคาถาที่เอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดหรือมีปฏิกิริยาอะไร สายตาคู่คมเหลือบมองไปที่ร่างบางแค่เสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันกลับมาให้ความสนใจกับแก้วเหล้าที่อยู่ตรงหน้า “ก็กูพูดความจริง ขนาดน้องมาผับยังใส่กระโปรงยาวเลยคิดดู คนอะไรจะเรียบร้อยขนาดนั้น” “แต่กูว่าน้องเขาน่ารักดีออก ถ้าเกิดว่าถอดแว่น จับแต่งหน้า แต่งตัวดีๆ คงจะสวยไม่เบา” เปรี้ยว หญิงสาวในกลุ่มเพียงคนเดียวเอ่ยขึ้น เธอนั้นพอจะมองออกว่าผ้าแพร หญิงสาวที่พวกเพื่อนๆพูดถึง ดูมีอะไรบางอย่างที่น่าดึงดูดและค้นหา “อีเปรี้ยวพูดถูก เรียบร้อยแบบนี้ ยิ่งน่าค้นหา” ไบรท์พูดสมทบ “กูก็เห็นด้วย ดูท่าทางคงซ่อนรูปไม่เบา มึงดูนั่นดิ ไหนจะอก ไหนจะเอว เห็นแล้ว...” ไม่พูดเปล่า แต่โดมยังทำสายตาเคลิบเคลิ้มมองไปที่ผ้าแพร แต่เขากลับต้องสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ปึ้ง! เสียงแก้วกระทบกับโต๊ะกระจกดังขึ้น เมื่อคาถาวางมันลงอย่างแรง ทุกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะต่างหันมามองตามต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน “วางเบาๆก็ได้ไอ้ถา กูตกใจหมดเลย ไอ้เวรนิ!” “......” คาถาค่อยๆหลับตาลงพร้อมกับกอดอกเอนหลังพิงกับโซฟาตัวใหญ่ ริมฝีปากหนาพ่นควันบุหรี่ออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “วันนี้แลดูเครียดๆนะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” เปรี้ยวถามเพื่อนชายที่นั่งข้างๆ เมื่อสังเกตเห็นว่าเขานิ่งเงียบกว่าปกติ “ไม่มี” คาถาตอบกลับ แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆแต่อย่างใด “เดี๋ยวกูมานะ” “มึงจะไปไหน ไอ้ไบรท์!?” โดมเอ่ยถามแล้วคว้าข้อมือเพื่อนชายเอาไว้ เมื่อเห็นว่าไบรท์กำลังจะเดินออกไปจากโต๊ะแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “เหยื่อมาให้ล่าถึงที่ กูจะพลาดได้ไง!” “มึงคิดจะทำอะไร?” “เดี๋ยวมึงก็รู้เอง” “มึงอย่าบอกนะ...ว่าจะเผด็จศึกน้องแพร?” โดมเอ่ยถามอย่างรู้ทัน ก่อนที่จะยิ้มกรุ้มกริ่มมองหน้าเพื่อนชายคนสนิท “ปล่อยน้องเขาไปเถอะ ถือว่ากูขอ” “หุบปากไปเลยอีเปรี้ยว อย่าพูดมาก” ไบรท์ตอบกลับ เมื่อเห็นว่าเปรี้ยวเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยกับเขา “เออ เอาดิ กูก็อยากรู้เหมือนกันว่ามึงจะมีปัญญาไหม?” โดมเอ่ยท้าทาย “มึงก็รู้ว่าคนอย่างกูไม่เคยพลาด” ไบรท์พูดขึ้นด้วยความมั่นใจ เพราะหน้าตาหล่อตี๋ของเขา บวกกับผิวขาวเนียนราวกับผู้หญิง มักจะทำให้ผู้หญิงนั้นหลงเสน่ห์เขาได้ไม่ยาก “ถ้าคืนนี้มึงเผด็จศึกน้องแพรได้ กูให้แสนนึง” “มึงคอยดูก็แล้วกัน ยังไงวันนี้กูก็ต้องได้น้องแพร แล้วก็ต้องได้เงินจากมึงด้วย” “วันนี้มึงดูมั่นอกมั่นใจเหลือเกินนะ มีของดีอะไรหรือเปล่าวะ?” โดมถามด้วยความสงสัย พลางส่งสายตามองเพื่อนชายอย่างจับผิด “มีนี่ไง!” พูดจบ ไบรท์ก็ยืนผลึกยาสีขาวใสไร้กลิ่นที่ถูกบรรจุอยู่ในซองซิปขนาดเล็กให้พวกเพื่อนๆดู “ไอ้เชี่ยไบร์ท เล่นแรงไปหรือเปล่าวะ!” เปรี้ยวร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือไบรท์คือยาอะไร “เอาเหอะน่า กูก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าน้องแพรของพวกมึงจะเด็ดขนาดไหน เอาไว้เดี๋ยวกูมาเล่าให้ฟัง” “มึงรีบไปเหอะ ก่อนที่เหยื่อของมึงจะชิงกลับบ้านไปสวดมนต์ก่อนนอนซะก่อน” โดมพูดแบบขอไปที “เออๆเดี๋ยวกูรีบมา” หมับ! “อะไรของมึงไอ้ถา?” ไบรท์หันกลับมาถามเพื่อนชาย เมื่อจู่ๆก็ถูกคาถาคว้าข้อมือเอาไว้ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกมาจากตรงนั้น “เดี๋ยวกูไปเอง!” “????” “ยัยเด็กเฉิ่มนั่น กูจะเป็นคนจัดการเอง!” “......”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more