WHEN HE PLAYS

WHP(PLAY#13)

MARIE'S POINT OF VIEW:

-

Its been 3 months. Tatlong buwan na ang nakalipas simula nung huli kaming magkita ni Jake, Hindi ko na rin sya nakikita dito sa campus. Siguro nga talagang pinaglaruan lang nya ko. Pinaglaruan nya lang yung puso ko, sobra kong nasaktan pero ngayon nAgagawa ko ng ngumiti. dAHIL PAKIRAMDAM KO NGAYON, MALAYO NA KO SA SAKIT,

Sa tatlong buwan na lumipas, isa lang ang ginawa ko ang mag aral at ang mag move on, at natutuwa ako na sa sandaling oras na yun nagawa kong kalimutan si Jake. Ganun naman siguro nu? TalAgang napapAgod din ang puso lalo na kung sinisira at winawasak ito ng mahal mo.

Wala na kong nararamdam kay Jake ni' marinig ko ang pangalan nya wala na kong pakealam. Hindi katulad dati na pag marinig ko palang ang pangalan nya bumibilis na ang t***k ng puso ko. Pero hindi nman ako nagagalit sa kanya dahil pagdating sa pag ibig, pagnasaktan ka wag kang magalit sa taong mahal mo na nanakit sayo dahil ang sakit kakambal nyan ang pagmamahal. Hindi ka magmamhal kung hindi ka masasaktan. Natutunan ko 'yan.

At kung iniisip nyo na wala akong lovelife ngayon, abah eh! Meron na. :))))) Kaso hindi ganong' kasaya, wala ngang saya eh. Si King ang mahal ko. Si King na laging nandyan sa tabi ko, si King na laging tumutulong sakin na ngayon ay wala na.

Tatlong buwan ko syang hindi nakita, tatlong buwan ko syang naalala. Tatlong buwan akong naghanap para makita sya pero kahit anino ni King hindi ko makita, Walang King akong nakikita sa campus.

I try to call him and text him but he dont even answered it all, galit nga talaga sya sakin. Sino ba namang hindi nu? Buong akala ni King mahal ko na sya pero makikita nya ko na kahalikan si Jake, sobrang sakit para sa kanya yon.

Napakatanga ko lang kasi eh, dahil ngayon ko lang naiisip ang mga bagay na 'to. Ngayon ko lang nakikita yung existence ni King at ngayon ko lang narealize na hindi ko kayang mabuhay ng wala sya sa tabi ko. Nasanay nako na lagi nya kong pinapatawa twing nalulungkot ako dahil nadadala ako sa mga ngiti nya pero ngayon, hindi ko na sya nakikita. Hindi ko alam kung nasaang lupalop na sya,. Alam ng diyos lahat ng pagod ko para makita lang si King pero wala eh! Sabi nga hindi mo daw makikita ang bagay na hinahanap mo kung nagtatago ito. O kung ayaw magpakita, tama ba?

Ang unfair naman kasi ng tadhana eh! Bkait ngayon ko lang kasi napagtanto na mahal ko pala si King, Kailangan ko pa bang masaktan ng maraming beses para mapunta sya ulit sakin? Kailangan ko pa bang mamatay para makasama sya ulit?

Ang raming tanong sa isip ko na kailangan ko ng sagot, Mga tanong na ang hirap masagot. At hanapin ang sagot. Dahil tadhana lang talaga ang kalaban ko sapagmamahal.

---

Kasalukuyan akong naglalakad papunta sa room ko, Late na din ako eh! Pero okay lang dahil mabait naman yung prof. namin, Andami ko kasing inasikaso kanina kaya malalate ako ngayon.

Konting kembot nalang nasa room nako, naririnig ko na yung boses ng prof. ko na nagtuturo, ang ingay talaga ng boses nun.

"Sir, Sorry for being late. Cause i fixed a lot of things," wrong grammar na sabi ko sa kanya. Okay na yun kesa mag multa ko ng 5 pesos sa subject nya. Ayaw nya kasing nagtatagalog kami sa subject nya kahit filipino ang tinuturo nya samin. Tanga nya nu?

"Okay Ms. Castello, you may Come in," sagot naman nya at humarap na ulit sa blackboard,

Tumungo nako sa upuan ko ng may biglang magsalita na nangaling sa pinto. Wait. "Sir,"

Ang boses na yun. Hindi ako nagkakamali, hindi ko makaklimutan kung kanino naggagaling ang boses na yun, sa taong mahal ko.

Tiningnan ko kung kangino nangaling ang boses na yun para makasigurado na si King nga ito, at laking gulat ko ng makita ko si King na nasa harap ng pinto.

Bumagsak ang hawak hawak kong mga libro at napatingin ng diretso s akanya. Ang raming nagbago s akanya,

Nag iba yung gupit ng buhok nya na mas bumagay sa katawan nya pati na rin ang kulay nya mas naging maputi.

Biglang bumilis ang t***k ng puso koat sandaling nagbago ang ikot ng mundo sa paningin ko. Pakiramdam ko sya lang ang nakikita ko nagyon si King, Bakit ngayon lang sya nagpakita? Saan sya galing?

"Ow, King, nakabalik kana pala. Ok, Just find your seat at umupo kana. I will going downstairs para ayusin ang mga papers mo," sabi ng prof. namin.

Tumango lang si King at bumaba na yung prof. namin, hindi ko iniiwas ang tingin ko kay King, gusto ko syang yakapin ngayon. Gusto kong yakapin ng napakahigpit si King nagyon,

Naramdaman ko ang pagbagsak ng mga luha sa mata ko, hindi ko mapigilan ang sya na nararamdaman ko ngayon, yung tuwa na ako lang ang tingin kong nakakaramdam ngayon at wala ng iba.

"King,"

----

KING'S POINT OF VIEW:

Three months have past away, tatlong buwan akong nawala. Tatlong buwan akong nag isip, tatlong buwan ako nag move on, pero hanggang ngayon hindi ko pa rin talaga maalis sa isip ko ang nangyari samin ni Marie, ang sakit na ginawa nya sakin.

Sobra ko syang minahal, higit pa sa buhay ko pero kahit konti hindi nya napalitan ang pagmamahal ko, at nagawa pa nya kong lokohin.

Naalala ko pa, Its our first monthsarry, Gusto ko syang pasayahin ng araw na yun at marealize nya na ako ang karapat dapat sa kanya hindi ang Jake na yun pero I was shocked when i saw them kissing, Kung alam nya lang kung gaano ako nasaktan. Kung alam nya lang na hindi ko nagawang makatulog dahil sa kakaiyak. kUNG ALAM NYA LANG KUNG GAANO KASAKIT YUNG NARAMDAMAN KO AND THINKING OF IT NA LALAKI AKO, AT NAWALA YUNG PRIDE KO DAHIL SA KANYA/.

At ngayon, babalik ako. Para GUMANTI. Gusto kong maranasan din nya kung paano ang masaktan, gusto kong maranasan ni Marie ang sakit at pagod na naramdaman ko ng sinaktan nya yung puso ko.

GAGANTI AKO.

---

"Sir," pagtawag ko sa prof. namin, agad naman syang lumapit sa akin.

"Ow, King, nakabalik kana pala. Ok, Just find your seat at umupo kana. I will go downstairs para ayusin ang mga papers mo, " sabi nya at bumaba na sa hagdan.

Agad kong inikot ang mata ko at hanapin si Marie, at napangisi nalang ako ng makita ko sya na tumutulo ang luha,

"King," pagtawag nya sa pangalan ko, mas lalo pang lumapad ang ngiti ko Dahil sa nakikita ko ngayon, I want her to feel all the pain.

"Marie, Long time no see, Did you miss me?" tanong ko sa kanya. Agad syang tumakbo at lumapit sakin, Nagulat nbalang ako ng bigla nya kong niyakap ngsobrang higpit dahilan ng pagtulak ko s akanya. "Pwede ba bitawan moko! Marie, baka kung ano pang isipin nila sa atin, wala na tayo Marie, matagal na." I said and insisted. Nag iba naman ang mukha nya at biglang lumungkot.

"Jake, sorry." sabi nya at napangiti nalang ako.

"Pag usapan nalang natin 'yan mamaya." sagot ko.

Iniwanan ko na sya at naghanap ng isang bakanteng upuan at umupo na. Hindi ko sya tiningnan, sobrang skait pa rin kasi eh! Sa twing makikita ko si Marie, o maalala lahat ng sakit na naramdaman ko bumabalik s apuso at isip ko.

Ayaw ko ng maramdaman ang sakit na yun. Ayokong masaktan ulit. Kaya hanggat kaya ko, tatagan ko ang loob ko na wag bumigay at patawarin si Marie, kailangan ko pa syang gantihan. Kahit mahal ko pa rin sya hanggang ngayon hindi ko parin makakalimutan yung sakit na dinulot nya sa puso ko.

====

Mabilis naman natapos ang klase, pinauna ko ng lumabas ang mga kaklase ko, nakita ko naman si Marie, na nakaupo pa rin sa upuan at halatang malungkot. Napatawa nalang ako. Bakit malungkot sya? Hindi ba sya natutuwa na makita ko?

"Hey Marie, bakit malungkot ka?" tanong ko sa kanya, bigla naman tumulo ang luha nya at napatingin skain.

"King, sorry. Patawarin mo ako," sabi nya. "Magpapaliwanag ako," dagdag pa nya. Napatawa ako ng mapakla dahil pinipigilan ko rin ang mga luha ko, isa isang bumabalik yung pangyayari s aisip ko, kung paano ako nasaktan. Kaya ko 'to. Kya kong maging matatag.

"No need Marie, Naiintindihan naman kita eh! Na HANGGANG NGAYON MAHAL MO PA RIN ANG EX MO, At kahit na may masaktan kang iba, gagawin mo makasama lang sya diba? Kaya wala ka ng dapat ipaliwanag Marie, dahil kitang kita ng dalawang mata ko kung paano moko lokohin noon, Hindi na naman big deal sakin ang bagay na 'yun eh. Ayoko nalang humaba ang usapan natin dahil naiirita ko pag nakikita kita," sagot ko naman sa kanya kasabay ng isang ngiti.

"K-king, please patawarin mo ko, Wala na kami ni Jake," sabi nya, napatawa nya ko dun. Wala na sila? Pake ko?

"Anong pakialam ko? Matagal na kitang napatawad Marie, And honestly, KINALIMUTAN ko na lahat ng nangyari noon, at pwede naman tayong magsimula ng panibago," sabi ko kasabay ng isang ngisi.

Naglakad ako palapit s apintuan at isinara ang pinto ng wala nakong taong nakikita. Ngayon kami nalang ni Marie ang tao sa loob.

"Anong ibig mong sabihin King?" tanong nya,

"Make me happy, Just this time. Gusto kitang matikman, baka kasi nalaspag kana ng kung sino dyan," sagot ko naman sa kanya ngumiti lang sya ng mapakla.

"Kailangan ba talaga natin gawin 'to King?" tanong naman nya,

"Syempre, masyado kitang namimiss. Tatlong buwan kitang hindi natikman, so Lets try our class? or our show?" mabilis kong tanong s akanya.

Tumango lang sya kaya lumapit ako sa pinaaproonan nyang upuan at mabilis syang sinunggaban ng isang halik.

Dito na magsisimula ang kalbaryo mo Marie,