ตอนที่ 9. ร้านลาบ1.
1018 Words
"กุ้งเต้น !! " สาว ๆ ต่างก็ปรบมือด้วยความดีใจ เพราะเมนูนี้จะเรียกได้ว่าไม่ค่อยหากินที่ไหนได้ง่าย ๆ สักเท่าไหร่ก็ว่าได้ ทุกคนต่างก็ยิ้มด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก
"เอาล่ะนะลุงจะเล่าแล้วนะ กว่าอาหารจะมาก็น่าจะได้สักวีรกรรมหนึ่ง" คุณลุงเจ้าของร้านบอกกับเด็ก ๆ ที่ต้้งหน้าตั้งตาฟังเรื่องราวในอดีตที่คุณลุงจะเล่าให้ฟังนั่นเอง
" ครับ/ ค่ะ "
หนุ่มสาวต่างตอบออกมาพร้อมกัน โดยเฉพาะโจชัวที่ตั้งใจฟังเรื่องราวของพ่อกับแม่เป็นอย่างมาก เพราะมันถือว่าเป็นอีกมุมหนึ่งที่พ่อกับแม่ไม่เคยบอกเขาเลยก็ว่าได้
"หรือว่าพ่อกับแม่คงจะแสบไม่เบาสินะ " โจชัวได้แต่คิดอยู่ภายในใจ และตั้งใจฟังเรื่องราวที่คุณลุงร้านลาบเล่ามันออกมา
"ย้อนไปเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ลุงจำได้ว่าวันนั้นก็เหมือนวันนี้แหละ กลุ่มหนุ่มสาวต่างก็มานั่งดื่มกินในร้าน แต่ที่น่าตกใจนั่นก็คือ เมื่อมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน พร้อมกับเสือนักศึกษาที่เปื้อนเลือดเล็กน้อย ตอนนั้นลุงตกใจมากเลยเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะได้รู้ว่าเธอถูกชายหนุ่มคนหนึ่งเตะบอลอัดหน้า จนเลือดกำเดาไหล"
"เลือดกำเดาไหล !! " ทุกคนต่างก็ร้องออกมาพร้อมกัน และทำหน้าสงสัยเป็นอย่างมาก
ลุงพยักหน้า ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ
เพียงเท่านี้ทุกคนต่างก็ตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่แสนดีจะรีบถาม
"แล้วไงต่อคะลุง คุณเขาไปหาหมอไหมคะ ? ฟังลุงก่อนสิพวกพี่อย่าเพิ่งขัดจังหวะได้ไหม" แสนดีหันมาแหววใส่ทุกคน
ลุงถึงกับส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ
"ไม่เป็นไงหรอก แถมวันนั้นยังสั่งอาหารแบบพวกหนูนี่แหละ ที่สำคัญกุ้งเต้นนี่แหละเมนูเด็ด"
"แล้วไงต่อครับลุง " คราวนี้โจชัวถามด้วยความอยากรู้เป็นอย่างมาก
"ไม่แล้วไง ในตอนที่แม่เอ็งกำลังจะเปิดฝาครอบกุ้งเต้นนั้น พ่อเอ็งก็เดินหงุดหงิดเข้ามาพอดี แถมยังบ่นเรื่องเตะบอลโดนผู้หญิง แต่เพราะนั่งอยู่คนละโต๊ะ และนั่งหันหลังให้กัน ในตอนที่แม่เอ็งจะย้ายโต๊ะเพื่อที่จะไปนั่งที่อื่น พร้อมกับจานกุ้งเต้น จังหวะนั้นเองทั้งสองคนก็หันมาเจอกัน ก่อนที่จะยื้อยุดฉุดกระชากกันที่สุดเกิดอะไรขึ้นรู้ไหม ?"
คราวนี้คุณลุงคนนั้นเว้นจังหวะและหันมาถามทุกคน และทุกคนได้แต่ส่ายหน้าพร้อม ๆ กันด้วยไม่สามารถที่จะคาดเดาเหตุการณ์นั้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
"กุ้งเต้น เต้นจริง ๆ ไหมคะลุง" การ์ตูนรีบถาม"
"ก็เต้นจริงนะ" คุณลุงยังคงพูดต่อ
"แต่ไม่ใช่แค่นั้น เพราะว่ากุ้งเต้นจานนั้น มันดันไปคว่ำตกบนกลางหัวของพ่อไอ้หนุ่มคนนี้เข้านะสิ"
"ห๊ะ !! อะไรนะ !! " ทุกคนถึงกับร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
"แล้วยังไงต่อครับลุง" อาเธอร์ถามด้วยความอยากรู้เป็นอย่างมาก
"จะยังไงล่ะ พ่อไอ้หนุ่มคนนี้ก็กระชากหนูแสนดีออกไปจากร้านเลยนะสิ"
"โห โหดมากดุที่สุด พ่อพี่ดุขนาดนั้นเลยเหรอคะ" เป็นการ์ตูนที่เอ่ยถามด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่โจชัวจะตอบออกมา
"ไม่นะ พ่อพี่อ่ะพ่อหนุ่มไมรโครเวฟชัด ๆ เอาอะไรมาดุก่อน" โจชัวตอบตามความเป็นจริงที่สุด เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยโดนพ่อดุสักนิด นอกเสียจากพ่อจะพูดจากวนประสาทก็เท่านั้น
"ไม่หรอก เพราะเกิดอะไรขึ้นหลังจากผ่านไปประมาณสองชั่วโมงรู้ไหม ? "
"อะไรคะ ? " สตางค์รีบตอบก่อนใครเพื่อน
"ก็หนูแสนดีกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับสั่งอาหารชุดเดิมและนั่งกินอย่างสบายใจ และต่อจากนั้นก็เป็นพ่อเอ็งนั่นแหละที่ถือรองเท้านักศึกษาของแม่หนูแสนดีนั่นมา" คุณลุงเล่าด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขเมื่อคิดไปถึงเรื่องในอดีต
"อาหารมาแล้ว เอาล่ะกินกันให้อร่อย มื้อนี้ลุงเลี้ยงพวกเอ็งก็แล้วกัน ตามสบายนะ" คุณลุงพูดและลุกขึ้น
"ลุงคะ แล้วมีเรื่องอะไรเด็ด ๆ อีกไหมคะ นอกเหนือจากนี้ ? " แสนดีถามด้วยความอยากรู้เป็นอย่างมาก
"มีสิมีเยอะเลย วีรกรรมเด็กพวกนั้นมีเยอะ ยิ่งพ่อไอ้หนุ่มคนนี้นะบอกรักหนูแสนดีกลางร้าน แต่หนูแสนดีก็เอาคืนด้วยการเหมาหมดร้านให้ไอ้เจ้าแบดซ์จ่ายอีกต่างหาก นี่ไม่นับเพื่อนเจ้าแบดซ์นะ ลุงบอกได้คำเดียว ว่าวันเดียวเล่าไม่จบ ยิ่งถ้าเจอไอ้เจ้าเสือนะยิ่งสุด เอาไว้วันหลังลุงจะมาเล่าให้ฟังอีก"
คุณลุงพูดจบก็เดินออกไปในทันที ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยต่างคนต่างความคิด
"ที่แท้แม่พี่โจชัวก็ชื่อแสนดี เหมือนยัยแสนดีนี่เอง ถึงว่าเมื่อเช้าพี่ถึงเดือดมาก พี่คงคิดว่ามีคนล้อชื่อแม่พี่ใช่ไหมคะ" สตางค์ก้มหน้าก้มตาถามโจชัว
"อืมใช่ !! " โจชัวตอบแค่นั้น
"งั้นรีบกินกันเถอะน้อง ๆ พี่ว่าจะได้รีบไปซื้อของสำหรับเตรียมไปออกกิจกรรมรับน้อง"
แทนไทบอกกับทุกคน
"พี่โจชัว วันหลังพาไปไหว้แม่หน่อยได้ไหมคะ ลูกสะใภ้อยากไปกราบแม่ผัว !! "
แสนดีโพล่งออกมาทำเอาทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก
"ยัยแสนดี !! "
เพื่อน ๆ ถึงกับรีบสะกิด
หากแต่ว่าแสนดีไม่สนใจ เธอแค่เพียงไหวไหล่แค่นั้นเอง ต่างกับโจชัวที่ตอนนี้กำลังมองแสนดีอย่างคนที่ใช้ความคิด ว่าเขาจะทำยังไงต่อจากนี้ต่างหาก
- Writer
