ตอนที่ 10. สานสัมพันธ์
1024 Words
ห้างสรรพสินค้า
หลังจากที่ทุกคนกินข้าวปลาอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ต่างก็พากันไปเลือกซื้อของที่จะเอาไปร่วมกิจกรรมวันรับน้องที่จะมาถึงนี้
"เอาไรดีว๊ะ " เป็นอาเธอร์ที่หันมาถามทั้งแทนไท และโจชัว ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน เพราะไม่รุ้ว่าจะเอาอะไรไปแจกจ่ายตามที่รุ่นพี่กำหนดมานั่นเอง
"ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยแจกอะไรแบบนี้" โจชัวพูดออกมาและทำท่าเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก
"เอางี้ดีไหมคะเราแยกกันไปซื้อ จะได้รีบซื้อแล้วก็รีบกลับ พี่ๆ ว่ายังไงกันบ้างคะ" การ์ตูนเป็นคนเสนอความคิดเห็น เพราะนี่คงจะเป็นทางเดียว ที่จะได้รีบซื้อและรีบกลับ เพราะไม่อย่างน้้นคงได้อยู่ที่ห้างนี้ยาว ๆ เพราะมัวแต่เดินเลือกซื้อของแน่เลย
"ดีเหมือนกัน งั้นก็ไปคู่ใครคู่มันเลยก็แล้วกัน" ว่าแล้วโจชัวก็คว้าข้อมือของแสนดี แล้วเดินจากเพื่อน ๆ ออกไปในทันที ทำเอาทุกคนมองด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
"เดี๋ยวนะ ความหมายของฉันนั่นก็คือ แยกกันระหว่างชายหญิงต่างหาก ไม่ใช่คู่ใครคู่มันแบบนี้" การ์ตูนบ่นงึมงำ ก่อนที่ทั้งสี่คนจะแยกย้ายกันไปตามคู่ใครคู่มัน
"จะจับมืออีกนานไหมคะเนี่ย หรือว่านี่ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่พี่จะทำให้ฉันตกหลุมรักพี่ บอกไว้ก่อนนะ ทางเดียวที่จะไม่มีวันตกหลุมรักเลยนั่นก็คือการถูกเนื้อต้องตัว" แสนดีประกาศออกมาด้วยสีหน้าและแววตาที่มุ่งมั่นเป็นอย่างมาก ผิดกับโจชัวที่กระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในใจ
"อ้อ งั้นก็ดีเพราะถ้าพี่จะจับมือถือแขนอะไรน้องแสนดีล่ะก็ ไม่ต้องคิดมากนะ เพราะเรื่องนี้พี่จะปล่อยผ่านในเมื่อไม่คิดมากเราก็จูงมือกันไปซื้อของดีไหม ฟิวส์แฟนกันมันดี"
"ดีอะไร ดูท่าพี่จะชำนาญ ช่ำชอง โชกโชนไม่เบาเลยนะคะกับเรื่องแบบนี้"
"ธรรมดาของคนคูล ๆ " โจชัวพูดและยักคิ้วให้กับแสนดี อย่างเอาเรื่อง
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น อยู่ ๆ พนักงานที่เก็บรถเข็นของห้างก็เลื่อนรถเข็นมาเป็นจำนวนมากทำให้ไม่สามารถบังคับทิศทางให้ไปในทางตรงได้ จู่ ๆ รถเข็นก็พุ่งมาทางแสนดี โจชัวที่เห็นอย่างนั้นรีบดึงแสนดีเข้ามาหาตัวเอง พร้อมกับโอบกอดแสนดีเอาไว้แน่น
"โอ๊ย !! "
เสียงโจชัวร้องดังลั่นพร้อมกับตัวเขาเองที่ล้มไปนอนกองอยู่บนพื้น โดยที่มีแสนดีคร่อมร่างของโจชัวเอาไว้
"อ๊ะ !! "
เช่นเดียวกันกับแสนดีที่ร้องออกมาด้วยความตกใจ ครั้นพอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนคร่อมร่างของโจชัว อีกทั้งตอนนี้ปลายจมูกของทั้งสองคนยังจิ้มกันอีกต่างหาก
"ปล่อยฉันนะพี่โจชัว คนฉวยโอกาส " แสนดีรีบเปลี่ยนเรื่องในทันที ก่อนที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายเขินอายเมื่อโจชัวเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
"พี่ปล่อยเรานานแล้วนะ แต่เรานะสินอนทับพี่แบบนี้ รู้ไหมว่าพี่ปวดหนึบไปหมด "
"ปวดหนึบ ?? " แสนดีทวนคำพูดแต่ไม่ได้คิดอะไรมาก ที่สุดเธอรีบลุกขึ้นและพยุงโจชัวให้ลุกขึ้น
"โอ๊ย !! "
คราวนี้ชายหนุ่มร้องออกมาเสียงดังลั่นเป็นจังหวะที่พนักงานรีบเข้ามาดูพอดี
"น้องครับเป็นอะไรบ้างครับ" พนักงานรวมไปถึง รปภ. ของห้างรีบวิ่งตรงเข้ามาดูโจชัวด้วยความเป็นห่วง
"สงสัยว่าแขนจะหักหรือเปล่าครับ ผมเจ็บแต่ไม่กล้าขยับ และเมื่อกี้เอาข้อศอกลงด้วย" โจชัวตอบตามความเป็นจริง
"แขนหัก !! "
แสนดีถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก ผิดกับโจชัวที่ได้แต่พยักหน้า
"งั้น งั้นไปโรงพยาบาลกันค่ะ เดี๋ยวนะต้องโทรบอกเพื่อนพี่และเพื่อนฉันก่อน" แสนดีถึงกับมือไม้สั่นเป็นอย่างมาก เพราะเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน อีกทั้งตอนนี้เธอคิดว่าหากโจชัวไม่ช่วยเธอเอาไว้ ป่านนี้คนที่แขนหักก็คงเป็นตัวเธอเอง
สองมือสั่นระริกด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก พนักงานห้าง และ รปภ รีบพยุงให้โจชัวมานั่งตรงที่พัก ก่อนจะโทรประสานงานเรียกรถพยาบาลให้
โจชัวมองแสนดีที่ตอนนี้ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เขารีบจับมือของแสนดีเอาไว้ ทำให้แสนดีเงยหน้ามองก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา
"หืม..ร้องทำไม ? "
"ฉันขอโทษที่ทำให้พี่เจ็บตัว "
"เด็กโง่มันเป็นอุบัติเหตุ พี่ไม่เป็นไรเลยสักนิด ส่งโทรศัพท์มาให้พี่"
โจชัวถึงกับใจอ่อนเมื่อเห็นน้ำตาคนที่อยู่ตรงหน้า แต่เมื่อแสนดีส่งโทรศัพท์ให้เขาก็รีบพูดผ่านโทรศัพท์ทันที
"สตางค์ใช่ไหม บอกเพื่อนพี่ทีว่าพี่เกิดอุบัติเหตุ แขนน่าจะหักพี่ต้องไปหาหมอ ให้มาหาพี่ที่แผนกของเล่นเด็กหน่อย"
เมื่อได้รู้ข่าวทุกคนต่างก็รีบเร่งตรงมาที่แผนกของเล่นเด็กในทันที โจชัวหันมาบอกสตางค์กับการ์ตูน
"น้องสองคนพาแสนดีกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่ไปหาหมอกับไอ้พวกนี้ก็ได้ ดูสิแสนดีตกใจหมดแล้ว" โจชัวบอกกับสาว ๆ
"จะดีเหรอคะ ? " สตางค์ถามและมองหน้าแสนดี โจชัวไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้า
"ไม่ค่ะ เอาอย่างนี้พี่แทนไท กับพี่อาเธอร์ สตางค์ และ การ์ตูน สี่คนนี้ไปซื้อของให้เสร็จค่ะ ส่วนฉันจะไปกับพี่โจชัวเอง พี่เขาเจ็บตัวเพราะฉัน จะให้ฉันทิ้งพี่ได้ยังไงกัน"
แสนดีพูดจบก็หันมาบอก รปภ.
"ไปกันเถอะค่ะ ช้าเดี๋ยวจะไม่ได้การ" และนั่นก็ทำให้ทุกคนรีบจัดการตามที่ตกลงกันเอาไว้
- Writer
