สายลมเย็นพัดผ่านยอดเขา แสงแดดอ่อนๆ กระทบไอหมอกจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ เด็กๆ ในหมู่บ้านเล็กๆ บนดอยสูงส่งเสียงหัวเราะร่าเริง ขณะรับอุปกรณ์การเรียนจากมือของ โจชัว และ แสนดี รวมไปถึงกลุ่มนักศึกษาทุกคนที่กำลังช่วยกันแจก อุปกรณ์ทางการเรียนให้แก่เด็กๆ
ดวงตาใสซื่อของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และรอยยิ้มของพวกเขาทำให้หัวใจของทั้งคู่พองโตอย่างประหลาด
"ความสุขของการเป็นผู้ให้มันเป็นอย่างนี้สินะ" แสนดีหันมาบอกกับโจชัว ชายหนุ่มยิ้มและพยักหน้าตอบรับ
"ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ/ครับ!"
เสียงเด็กๆ กล่าวขอบคุณอย่างดีใจ แสนดีมองโจชัวที่ในตอนนี้เขาไม่ต่างจากพระเอกในนิยาย ที่กำลังแจกจ่ายและมอบความรักให้กับเด็กๆ
ขณะเขากำลังย่อตัวลงแจกสมุดให้เด็กตัวเล็กๆ มือหนาของเขาลูบศีรษะเด็กเบาๆ รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นกว่าที่เธอเคยเห็นมาก่อน หัวใจของเธอเหมือนถูกบางอย่างมากระทบเบาๆ
เขาไม่ได้เป็นแค่หนุ่มเพลย์บอย หรือรุ่นพี่ที่ก
