เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยแล้วนั้น ทุกคนต่างก็ลงรถ เมื่อทุกคนลงรถจนหมดโจชัวมองซ้ายมองขวา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าของเขาไปใกล้กับใบหน้าของแสนดีที่นอนซบที่ไหล่ของเขา ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับใบหน้าไปใกล้ ๆ ใกล้มากขึ้นกว่าเดิม กระทั่ง...
“ฮัดเช้ยยย...” แสนดีที่จู่ ๆ ก็จามออกมาทำเอาละอองน้ำลายกระจายฟุ้งทั่วทั้งใบหน้าของโจชัว มือหนาค่อย ๆลูบไปที่ใบหน้าของตัวเองอย่างช้า ๆ ก่อนจะมองฝ่ามือของตัวเองที่ชุ่มไปด้วยน้ำลาย ชายหนุ่มส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นมา
“หืม...เปียกเลย” โจชัวถึงกับบ่นออกมา และนั่นทำเอาแสนดีตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นสภาพหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า
“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจใครจะไปรู้ว่าจะจามออกมาอย่างนี้สงสัยจะไม่สบาย”
“ถึงแล้วลงรถเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่ง จะได้รีบกลับไปพักผ่อนดีไหม”
“อืมดีค่ะ รู้สึกเหมือนไม่สบายจริง ๆ ด้วย” ว่าแล้วแสนดีก็ลุกขึ้นและเดินลงรถโดยมีโจชัวที่เดินตามมาติดๆ
“แสนดีกล
