"ขอโทษนะคะพี่เคน แต่ฉัน... ฉันไม่ได้คิดกับพี่แบบนั้นค่ะ" รถยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่หัวใจของเคนกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
"ทำไมล่ะ?" น้ำเสียงของเขาเจือปนไปด้วยความผิดหวัง
"ฉันเห็นนายเป็นเหมือนพี่ชาย ฉันคิดกับพี่แค่พี่ชายเท่านั้น อีกอย่างเราเพิ่งจะรู้จักกัน ฉันให้ความรู้สึกของฉันได้แค่พี่น้องเท่านั้น แต่... มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบที่พี่ต้องการ"
เคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างหนักแน่น
"ให้โอกาสพี่ได้ไหม? แค่โอกาสเดียว ให้พี่พิสูจน์ว่าพี่รักเธอได้มากกว่าที่ใครจะรัก" เคนพยายามที่จะพูดให้ไปในทางที่ดี
แสนดีส่ายหน้าเบาๆ "มันไม่ใช่เรื่องของการพิสูจน์หรอกค่ะพี่เคน ถ้าหัวใจฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ต่อให้พี่ทำดีแค่ไหน ฉันก็คงเปลี่ยนความรู้สึกไม่ได้" คำพูดของเธอเหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจเคน เขากระชับมือกับพวงมาลัยแน่นขึ้น แต่ก็ยังคงฝืนยิ้มออกมาแม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
