"พวกมันเหมาะสมกันจริง ๆ ว่ะ...ผีเน่ากับโลงผุ" เพื่อน ๆ ต่างก็พากันหัวเราะและส่ายหน้าให้กับทั้งสองคนที่ยืนทะเลาะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แสนดีพูดและหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข โดยที่เธอไม่ได้นึกถึงสภาพของทั้งสองคนในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ ผิดกับโจชัวที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีอารมณ์ที่โมโหเล็กน้อย
“แต่เธอต้องชดใช้ แล้วดูสภาพแบบนี้จะเข้าเรียนได้ยังไงกัน” โจชัวชี้ให้ดูเสื้อผ้าของเขาที่แสนดีทำเลอะเทอะไปเสียหมด
“จะไปยากอะไรนักหนา ก็ไปซักสิ” แสนดีตอบแบบไม่คิดอะไร
“ได้งั้นเธอพาไปซักที่คอนโดเธอก็แล้วกัน เพราะคอนโดพี่มันไกลจากที่นี่เป็นอย่างมาก กว่าจะไปกว่าจะกลับก็คงไม่ทัน ไปสิลุกเลยเดี๋ยวกลับมาเรียนไม่ทัน”
โจชัวพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนคว้าข้อมือของแสนดีให้เดินตามเขาออกไป
“จะตีกันตายไปข้างหนึ่งไหมนะ” การ์ตูนมองตามด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก
“เดี๋ยวสิพี่ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย ปล่อย” แสนดีร้
