เสียงช้อนกระทบจานดังเบา ๆ ภายในห้องอาหารเล็ก ๆ ของคอนโด แสนดีทั้งยิ้มทั้งขำกับท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของโจชัวที่พยายามตักอาหารที่จะเข้าปากตัวเอง อีกทั้งยังทำหน้าตากล้ำกลืนฝืนทนอีกต่างหาก
“ไม่กินได้ไหม ? ทั้งไตทั้งมะเร็งจะถามหาอ่ะ” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ลำบากใจเป็นอย่างมาก
"ฮ่า ๆ กินดี ๆ สิคะ เดี๋ยวก็เปื้อนอีกหรอก" เธอพูดพลางยื่นทิชชูให้เขา
"ก็เธอตักกับข้าวมาเยอะนี่นา เอางี้ไหมพี่กินแต่ข้าวเปล่าก็ได้” โจชัวถามพลางส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและเสียงหัวเราะ แต่แล้ว...
กริ๊ง!
เสียงกดออดหน้าห้องทำให้ทั้งคู่ชะงักไปชั่วครู่ แสนดีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่ได้นัดใครไว้นี่นา?” ว่าแล้วแสนดีลุกขึ้นไปที่ประตู มองผ่านตาแมว และต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้อง
"พ่อ! แม่! ฉิบหายแล้วอีแสนดี" เธออุทานออกมาเบา ๆ
พร้อมกับรีบไปเปิดประตูออกด้วยท่าทางตกใจนิด ๆ พ่อแม่ขอ
