ทวงรักรุ่นพี่วิศวะ

ตอนที่ 5. กิจกรรมรับน้องใหม่

"ไอ้พี่คนนั้นเขาเป็นอะไรของเขานะ หรือว่าแม่เขาจะชื่อแสนดีเหมือนแกจริงๆว่ะ"

การ์ตูนเอ่ยถามในขณะที่เดินตามกันไปเพื่อที่จะตรงไปยังลานกิจกรรมตามที่รุ่นพี่ได้นัดหมายเอาไว้ แสนดีหันมามองหน้าเพื่อน ทั้งสองคน และได้แต่ทำหน้าย่น เพราะเธอเองก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่ารุ่นพี่คนนั้นเขาเป็นบ้าอะไร หรือว่าเป็นประสาท จิตมีปัญหาหรือเปล่านะ

"มันบ้าไหมพี่คนนั้น ชื่อเหมือนกันแล้วจะทำไม คนอื่นชื่อเหมือนกันมีถมไป สมศรี สมชาย ยายแก้ว ยายคำ ขนาดแม่บ้านที่บ้านยังมีคนชื่อน้อยทั้งสองคน" แสนดีบอกกับเพื่อนและหัวเราะ แต่ก็ยังรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก เพราะนอกจากเรื่องพ่อแม่แล้วพอมาเจอรุ่นพี่คนนี้เหมือนคนเป็นบ้าไม่มีผิดเลยก็ว่าได้

ตัดมาที่กลุ่มวัยรุ่นชายหนุ่มที่นั่งสุมหัวกันใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ตอนนี้ทุกคนก็ต่างมีสีหน้าที่เคร่งเครียดไม่ต่างกันสักเท่าไหร่นักกระทั่งชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาก่อน

"กูว่ามึงก็เกินไปไหม คนเราชื่อเหมือนกันมันไม่เห็นจะแปลกอะไร" อาเธอร์บอกกับโจชัวที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ในตอนนี้ อีกทั้งเขาคงจะโมโหสุด ๆ เพราะไม่อย่างนั้นไม่ต่ากราดออกไปแบบนั้น เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ถ้าไม่สุดจริงจะไม่โพล่งอะไรแบบนี้ออกไปเป็นอย่างแน่นอน

"นั่นสิเดือดร้อนเกินไปหรือเปล่า" แทนไทรีบสมทบ เพราะเห็นว่ามันก็ไม่ได้ผิดอะไรสักเท่าไหร่ หากแต่กลับรู้สึกว่าเพื่อนทำเกินไปกว่าเหตุอีกต่างหาก

"พวกมึงจะไปรู้อะไร ถ้าเรียกแค่แสนดีกูจะไม่ว่าอะไรสักคำ นี่ขึ้นไอ้ขึ้นอีไม่มีมารยาท"

โจชัวบอกกับเพื่อนทั้งสองเพื่อความรู้สึกที่ขุ่นมัว เพราะอย่างที่เขาบอกถ้าแค่เรียกว่าแสนดีเฉย ๆ เขาจะไม่ว่าอะไรเลยสักนีดแต่นี่เล่นเรียกทีแบบจิกหัวมันทำให้คนอย่างเขารับไม่่ได้ อีกอย่างมันก็อย่างว่าแหละก็แม่เขาชื่อแสนดี อยู่ ๆ มาได้ยินคนเรียกจิกหัวแบบนี้ใครมันจะไปทนไหวกัน

"แหมมึงมีมารยาทตายห่าอะไรไอ้สัส !! อยู่ๆเล่นลุกไปด่าน้องเขาซะอย่างนั้น ไอ้คนมีมารยาทดีเด่น ไอ้คนมารยาทงามอย่างไทย ไอ้คนดีศรีสยาม คนที่ภาคภูมิใจของพ่อแม่ แต่ว่าถ้าพ่อแม่มึงรู้กูว่าพ่อแม่มึงก็ด่ามึงเหมือนกันแหละที่ไม่แยกแยะอะไร"

อาเธอร์พูดไปด้วยหัวเราะไปด้วย ทำเอาแทนไทถึงกับหัวเราะไม่หยุด และยังไม่ทันที่โจชัวจะพูดอะไรเสียงโทรโข่งประกาศเรียกเหล่านักศึกษาให้ไปรวมตัวกันที่ร้านกิจกรรมก็ดังขึ้น และนั่นก็ยิ่งทำให้โจชัวในตอนนี้โ่มโหเป็นอย่างมากเพราะเขาไม่อยากไปร่วมกิจกรรมตั้งแต่แรกนั่นเอง

"นอกจากกูจะโมโหยัยแสนดีคนนี้แล้วตอนนี้กูยังโมโหพวกรุ่นพี่ปีสี่ พวกนี้อีกแต่จริงจังอะไรนักหนากับการรับน้อง "

"แต่กูชอบนะกิจกรรมรับน้องจะได้เห็นสาวๆ" แทนไทพูดและลุกขึ้นยืนเตรียมตัวที่จะไปยังลานกิจกรรม ก่อนที่อาเธอร์จะเอ่ยขึ้น

"มึงไม่ใช่ไม่ชอบกิจกรรมรับน้องหรอก แต่ที่มึงไม่ชอบนั่นก็คือการทำกิจกรรมต่างหาก"

"เออกูไม่ชอบ จะให้ไปเตะบอลไปเล่นวอลเลย์บอลชายหาดมันใช่เรื่องไหม" โจชัวบ่นแต่ก็ลุกเดินออกไปในทันทีทำเอาเพื่อนทั้งสองคนกับส่ายหน้า

"มันบอกมันไม่ชอบกิจกรรมรับน้อง แต่มันเดินไปก่อนพวกเราเนี่ยนะไอ้นี่มันปากอย่างใจอย่างจริงๆ" 2 คนหันมามองหน้ากันและเดินตามไปในที่สุด

เมื่อเหล่านักศึกษาของแต่ละคณะจับกลุ่มรวมตัวกัน ต่างก็เริ่มประชุมและพูดคุยถึงงานกิจกรรมรับน้องที่กำลังจะเกิดขึ้น

"แกๆ นั่นแก๊งที่สุดหล่อคนนั้นใช่ไหมเนี่ย" สตางค์ที่หันไปมองเห็น 3 หนุ่มเดินมารีบสะกิดแสนดีให้มองกลุ่ม 3 หนุ่มที่เดินมาในตอนนี้มีแต่สาวๆเดี๋ยวมอง

" ใช่จริงด้วยแกฉันจำได้ " การ์ตูนรีบตอบคำถามของสตางค์อีกทั้งยังมองกลุ่มหนุ่มๆที่เดินเข้ามา

"ช่างประไรไม่ต้องไปสนใจหรอก ผู้ชายพวกนี้เห็นว่าตัวเองหน้าตาดีก็เอาแต่ยืนเก๊กหล่อไปอย่างนั้นแหละ คนหล่อๆห่างได้ให้ห่างเลย" แสนดีบอกกับเพื่อนทั้งสองคนของเธอ

"ไม่แน่นะแกมันอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้" การ์ตูนรีบแย่งเพื่อนสาวแต่กลับถูกแสนดีดับฝันอีกครั้ง

" พรหมลิขิต หรือจะสู้บัตรเครดิตได้"

"เออจริงอ่ะ เดี๋ยวนี้คนมีเงินก็ต้องชนะเลิศอยู่ที่ว่าจะมีมากมีน้อยแต่สาวๆได้แค่ไหน" คราวนี้สตางค์ออกความคิดเห็น

"เอาสาวที่นั่งตรงนั้นนะครับช่วยเงียบๆหน่อย" รุ่นพี่ปี 4 คนนึงถือโทรโข่ง และประกาศชี้ไปทางกลุ่มของแสนดีทำเอาสาวๆถึงจะรีบยกมือปิดปากตัวเองเพราะเกรงว่าอาจจะถูกต้องรุ่นพี่ทำโทษ

"คนที่เข้ามาแล้วช่วยขยับเข้ามาข้างหน้าด้วยนะครับคนที่มาทีหลังจะได้มีที่นั่ง"

เพื่อนพี่คนนึงรีบบอกกับน้องๆ และเมื่อคนข้างหลังดันเข้ามาก็ทำให้คนข้างหน้าต้องกรูไปอยู่ที่เดียวกันและนั่นทำให้กลุ่มของแสนดีและกลุ่มของโจชัว ต้องนั่งเบียดกันในทันที