ทวงรักรุ่นพี่วิศวะ

ตอนที่ 2 ครอบครัว.

"ที่รักลูกตื่นหรือยัง"

แสนดีที่เดินถืออาหารออกมาจากห้องครัว และเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารเอ่ยถามสามี เมื่อเห็นว่าสามีเพิ่งจะออกมาจากห้องทำงาน

"น่าจะยังไม่ตื่นนะเดี๋ยว พี่ไปดูให้"

แบดซ์ตอบภรรยาของเขา ด้วยคำพูดที่ออกหวานไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่แบดซ์ในวัยหนุ่ม จนกระทั่งผ่านมาอยู่ในวัยผู้ใหญ่ เขาก็ยังคงเป็นพี่แบดซ์เดิมของแสนดีมาโดยตลอด

"ไม่เป็นไรค่ะพี่นั่งรอก่อนเถอะเดี๋ยวแสนดีไปดูเอง "

แสนดีวางอาหารไว้บนโต๊ะก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้กับผู้ที่เป็นสามีนั่ง และรีบเดินออกไปเพื่อจะไปดูลูกชายเพียงคนเดียวของเธอว่าตอนนี้ตื่นหรือยัง

เมื่อมาถึงหน้าห้องต้องหยุด เพราะได้ยินเสียงของลูกที่กำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนดังแว่วออกมา

"รับน้องเหี้ยอะไรให้เตะบอล กูไม่ชอบเตะบอลเข้าใจไหม ให้กูไปเตะบอล เกิดกูเตะอัดหน้าน้องเขาจะทำยังไงพ่อแม่เขาไม่ตามมาจับกูเข้าคุกเข้าตารางหรือยังไงกันพูดไม่คิดนะพวกมึงเนี่ย"

โจชัวบ่นกับเพื่อนของเขาแบบใส่อารมณ์ขั้นสุด ฟุตบอลเป็นกีฬาที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลยก็ว่าได้

ทันทีที่ได้ยินดังนั้นแสนดีถึงกับยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะคิดไปถึงเรื่องราวในอดีตของเธอ

โจชัวเปิดประตูห้องออกมาต้องตกใจเมื่อเห็นว่าแม่ของเขายืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้องชายหนุ่มไม่รอช้ารีบเข้าไปสวมกอดแม่พร้อมกับหอมแก้มซ้ายและขวา

"อรุณสวัสดิ์เป็นแสนดีไม่ทราบว่ามายืนยิ้มอะไรอยู่ตรงนี้ครับนี่มันหน้าห้องลูกชายนะครับไม่ใช่หน้าห้องคุณแบดซ์"

โจชัวกระเซ้าเย้าแหย่ผู้เป็นแม่ของเขา ทำเอาแสนดีหัวเราะร่า หญิงสาววัยกลางคนในตอนนี้ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยผ่านไปแต่ก็ยังคงความสวยอยู่ไม่เสื่อมคลายแสนดียกมือลูกที่ผมลูกเบาๆด้วยความรัก

"แม่มาตามลูกไปกินข้าว แต่พอดีว่าได้ยินลูกคุยโทรศัพท์แม่ก็เลยยืนรออยู่หน้าห้อง"

"ผมดีใจมากเลยนะที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่ เพราะแม่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่รู้ใจผมที่สุด"

"ให้มันแน่เถอะลูกไม่ใช่ว่าอนาคตแต่มีคนรักแล้วลืมแม่นะ"

"ไม่หรอกครับใครจะไปลืมแม่ตัวเองผมจะรักเพียงแค่ผู้หญิงที่ชื่อแสนดีคนเดียวเท่านั้นดีไหมครับ"

แสนดีถึงกับหัวเราะให้กับคำพูดที่แสนหวานของลูกชาย

"ปากหวานขนาดนี้ไม่ว่าผู้ชายของแม่ต้องมีสาวๆคนรุมล้อมเยอะแน่เลยใช่ไหม"

"มันแน่อยู่แล้วครับแม่ก็แม่ทั้งสวยชอบก็หล่อทุกอย่างมันเพอร์เฟคไปหมดมันตัวผมคนเดียวแต่ก็อย่างว่าถ้าผมไม่เจอผู้หญิงที่ดีเท่าแม่ผมก็ไม่พอมีแฟนฉันจะอยู่เป็นโสดดูแลพ่อกับแม่ดีไหมครับ"

"แม่ไม่คุยกับลูกแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า ไหน ๆ วันนี้ก็วันหยุดแล้วจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเพราะเปิดเทอมก็แทบจะไม่ได้เจอหน้าลูกเเล้วเนี่ย"

แสนดีพูดจบก็เดินนำหน้าลูกชายของเธอออกไปในทันที ทำเอาโจชัวที่เดินตามแม่นั้นรีบวิ่งตาม ก่อนจะอุ้มแม่ของเขาด้วยท่าเจ้าสาวทำเอาแสนดีตกใจเป็นอย่างมาก

"โจชัวเอาแม่ลงก่อน แม่กลัวตก" แสนดีถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ

"ไม่เป็นไรครับแม่ นี่ลูกนะแข็งแรงกว่าพ่อเป็นไหน ๆ "

โจชัวพูดจบก็อุ้มแม่ของเขาตรงไปที่ห้องอาหารในทันทีเสียงหัวเราะของสองคนแม่ลูก ทำเอาแบดซ์ถึงกับหันหน้าไปมอง ก่อนจะตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นลูกชายอุ้มภรรยาแบบนั้น ไม่รอช้าหนุ่มใหญ่รีบลุกขึ้นและพุ่งตรงไปหาลูกและภรรยาในทันทีด้วยความเป็นห่วง และตกใจเป็นอย่างมาก

"ที่รักเป็นอะไร โจชัวเกิดอะไรขึ้น แม่ไม่สบายตรงไหน" แบดซ์ปรี่เข้าไปประชิดตัวลูกและเมียของเขาด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่อยากทำให้แม่เห็นว่าผมแข็งแรงสามารถดูแลแม่ได้ แต่ที่ได้เห็นอีกมุมก็คือ พ่อที่รักแม่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง"

โจชัวพูดจบก็วางแสนดีไว้ตรงเก้าอี้

"เชิญนั่งครับคุณแสนดี" หนุ่มน้อยยังคงแหย่แม่ของเขาและยิ้มออกมาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขเป็นอย่างมาก หากแต่ว่าการกระทำครั้งนี้กลับถูกพ่อของเขาตำหนิเอาเสียได้

"ต่อไปอย่าเล่นอะไรแบบนี้นะรู้ไหม พ่อตกใจแทบแย่" สายตาและน้ำเสียงที่นานทีปีหนคนเป็นพ่อจะแสดงให้เห็นทำเอาโจชัวถึงกับขนลุกเป็นอย่างมาก

"ขอโทษครับพ่อ ผมผิดไปแล้วต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วครับ"

"จะไปดุลูกทำไม พูดดี ๆ ก็ได้นี่คะ "

"ที่รักก็ตามใจลูกจนเคยตัว แต่ที่รักไม่คิดว่าผมเป็นห่วงคุณแค่ไหน" สองสามีภรรยาเริ่มเปิดศึกทะเลาะกันอีกครั้งหนึ่ง เดือดร้อนโจชัวต้องห้ามทั้งสองคน

"หิวแล้วครับ อย่าทะเลาะกันเลย ทานข้าวเถอะครับ"

"มาลูกแม่ตักข้าวให้" แสนดีรีบลุกไปตักข้าวให้สามีและลูกของเขา ทั้งที่บ้านนี้มีทั้งแม่บ้าน และคนดูแลบ้านเป็นจำนวนมาก หากแต่หน้าที่การทำอาหารให้ลูกและสามีนั้น จะเป็นหน้าที่ของแสนดีมาโดยตลอด นั่นเป็นเพราะว่าเธอทำแบบนี้มานาน และเป็นแบบนี้มาโดยตลอด เพราะเธอรักและใส่ใจผู้ชายทั้งสองคนนี้เป็นอย่างมากนั่นเอง