1.5 AY SONRA…
“Ne diyorsun lan sen?!” diye patladı Zafer. Yumruğunu masaya vurdu, sandalyesi geriye kaydı.
Karun, koltuğa yaslanmış, bacak bacak üstüne atmıştı. Gayet sakin, umursamaz bir tavırla konuştu:
“Duydun. Ömer’in eski karısıyla evliyim.”
Zafer’in gözleri büyüdü, kaşları çatıldı. Yüzündeki damarlar belirginleşti. Öne eğildi, sesi dişlerinin arasından zorla çıkıyordu:
“Amacın ne senin?! Bu eve gelmen… o kadınla evlenmen… derdin ne senin Karun?!”
Karun’un yüzündeki gevşek ifade bir anda kayboldu. Gözleri keskinleşti. Sırtını koltuktan ayırdı, öne doğru eğildi, sesi ciddi ve düşük tonluydu:
“Derdim, Ömer ve Furkan.”
Zafer bir an afalladı. Şaşkınlığını gizleyemedi, gözlerini kısarak Karun’a baktı.
“Neden? Geldiğinde öyle demiyordun. İyi geçinmeye çalışıyorsun bir aydır!”
Karu
