Helin Dağlı
Korkuyordum. Daha yeni kazanmaya başladığım adamı, kaybetmekten korkuyordum. Vatanım için her şeyi yapardım ama, ne yazık ki insan sevdiklerini kaybetmekten korkunca gözüne perde iniyordu. Ama şimdi düşündüğümde, onun bu haklı davasının önüne geçmek, kocamın ruhunu vicdan azabına ömür boyu hapsetmek demekti. Buna zerre kadar hakkım yoktu.
Derin bir nefes alıp şöminenin alevlerinden bakışlarımı çektim.
“Gel birlikte yürüyüş yaparak konuşalım o halde,” dedim oturduğum yerden yavaşça doğrulurken. “Hem kafa dağıtmış oluruz, biraz rahatlarız. Duvarların arası üstüme gelmeye başladı.”
Yusuf duyduğu teklifle hafifçe kaşlarını kaldırdı. “Akşamın bu ayazında mı?” diye sordu şaşkınca. Sonra yüzündeki şaşkınlık yerini usulca bir tebessüme bıraktı. “Olur. Yeter ki sen iste, çıkalım.”
