เสือไม่กินส้มโอ(ไม่กินกี่โมง)

บทนำ

บทนำ

บรรยากาศเงียบสงัดลงอย่างประหลาดเมื่อเหล่านิสิตเริ่มทยอยกลับบ้าน ส้มโอรีบก้าวเท้าเดินอย่างเร็วเพื่อหวังจะไปให้พ้นจากสายตาที่จ้องจับผิดของใครบางคน

ทว่าเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ดังตามมาทางด้านหลังทำให้เธอต้องชะงักใจสั่น และก่อนที่เธอจะทันได้หันกลับไปดู แผ่นหลังบางก็ถูกแรงดันจากฝ่ามือหนากดเข้าหาผนังปูนเย็นเยียบอย่างรวดเร็ว

ไทเกอร์ก้าวเข้ามาประชิดจนร่างกายกำยำของเขาแทบจะกลืนกินร่างเล็กของเธอไปทั้งหมด เขาเท้าแขนทั้งสองข้างเข้ากับผนังขังเธอไว้ในวงแขนกว้าง

แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่วาววับไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโกรธ

​“จะรีบไปไหนล่ะส้มโอ พี่ดุแค่นี้ถึงกับต้องวิ่งหนีเลยเหรอ” ไทเกอร์โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนปลายจมูกสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากพวงแก้มเนียน

เขาจงใจลดระดับสายตาลงสำรวจหน้าอกหน้าใจที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่รัวเร็วภายใต้เสื้อนักศึกษาตัวสั้นสิวนั้น

“ใส่เสื้อเบอร์อะไรน่ะเรา กระดุมจะปริอยู่แล้วนะ...พ่อเธอเลี้ยงด้วยอะไรเหรอหรือหวังจะให้ลูกสาวใช้เต้าไต่ขึ้นมาเป็นคุณหนูของแม่ฉันดู ๆ ไปแล้วเธอนี่มันซ่อนรูปไม่เบาเลยนะ”

คำล้อเลียนที่แฝงไปด้วยความหยาบโลนทำให้ส้มโอหน้าร้อนผ่าวแดงก่ำไปถึงใบหู เธอรู้สึกเหมือนถูกแก้ผ้ากลางที่สาธารณะด้วยสายตาและคำพูดของเขา

​“หยุดพูดจาสกปรกนะ! คนอย่างคุณมันก็แค่คนรวยที่นิสัยแย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ!” ส้มโอเค้นเสียงด่าพลางรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีผลักอกกว้างของไทเกอร์ออกสุดแรง แต่เขากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน

ไทเกอร์แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก เขารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ แรงบีบที่ข้อมือทำให้ส้มโอต้องนิ่วหน้าด้วยความอึดอัด

“ปากดีแบบนี้แหละสเปกพี่...ระวังตัวไว้เถอะส้มโอ ยิ่งเธอพยศ”

“ฉันยิ่งอยากรู้ว่าใต้เสื้อนักศึกษาตัวจิ๋วเนี่ย...มันจะซ่อนอะไรไว้อีกเยอะแค่ไหน! หรือต้องให้พี่พิสูจน์ตอนนี้เลยดีไหม” เขาแกล้งก้มลงซุกไซ้เข้าไปที่ลำคอระหงจนส้มโอสะดุ้งตัวโยน ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความกลัวและความปั่นป่วนในช่องท้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​“ปล่อยนะ! ฮึก... อย่ามาทำทุเรศแบบนี้กับฉัน!” เสียงสะอื้นที่หลุดออกมาทำให้ไทเกอร์ชะงักไปเล็กน้อย

เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสั่นระริกที่เต็มไปด้วยความเจ็บใจ น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงระเรื่อ

ความสวยเย้ายวนที่ปนเปไปกับความน่าสงสารของเธอทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขาเกิดอาการสั่นคลอนอย่างรุนแรงวูบหนึ่ง เขาเผลอคลายแรงบีบที่ข้อมือโดยไม่รู้ตัว

“ทำไม แค่นี้ก็รับไม่ได้แล้วเหรอ แล้วตอนที่พ่อเธอเข้าไปออเซาะแม่ฉันล่ะ เธอคิดว่ามันน่าสมเพชกว่านี้กี่เท่า!”