FOURTEEN
Tahimik akong nagmamasid sa papalubog na araw habang nakaupo sa tabing dagat. Simula no’ng nangyari samin ni Lance hindi ko pa siya nakakausap o nakikita pa. Iyong mga katiwala niya naman ay walang sinasabi sa ‘kin. Maganda na rin siguro ‘yong ’di muna kami nagkikita kasi hindi ko rin naman alam kung ano ang sasabihin at paano siya papakitunguhan.
“It is really that deep?” tanong ng isang boses mula sa likod ko.
“Huh?” Nagtatakang baling ko sa nagsalita. And it was Lance.
“Iyong iniisip mo gano’n ba talaga kalalim para hindi mo mamalayan ang paglapit ko?” sagot niya at umupo sa tabi ko.
Napailing ako. “Hindi naman, nalibang lang siguro,” sagot ko.
“Uhm, I know you’ve been puzzled about how I acted these past few days, and I’m sorry for that. I don’t have the right to d
