“นี่เธอ! ไม่เห็นหรือไงมีคนยืนอยู่ กวาดมาได้” ชายหนุ่มตวาด แต่กลับถูกหญิงสาวก็ส่วนกลับทันควัน
“ก็แล้วคุณไม่เห็นหรือไงว่าคนกำลังกวาดพื้นอยู่ มายืนเป็นขยะอยู่ได้”
คำตอบอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดทำให้เขาต้องเพ่งมองอย่างไม่แน่ใจว่าเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากเล็กๆ ของหล่อน
อะไรกัน ถูกเขาจูบแค่ครั้งเดียวถึงกับสมองกลับเลยหรือไงวะ กล้าพูดกล้าเถียงแบบไม่กลัวซะด้วย
“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ พูดชัดๆ อีกทีซิ” คำพูด แววตาและฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา ทำให้หญิงสาวเริ่มติดอ่างและกลับมาเป็นแก้วกัญญาอีกครั้ง
“เอ่อ... ปละ...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร คุณแสบถอยลูกแก้วก่อนสิคะ ขอลูกแก้วทำความสะอาดให้เสร็จก่อน”
ชายหนุ่มหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ก่อนจะเอามือไขว้หลัง แล้วเดินไปรอบๆ ตัวหล่อนอย่างประเมิน
“เก่งขึ้นนะ เดี๋ยวนี้รู้จักเถียง แต่นี่แน่ะ รีบทำงานให้เสร็จ ฉันมีอะไรจะให้เธอดู” ณัฐภาคย์พูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องมืดที่เขาเคยบอกว่า
