“ใครเหรอแก รู้ชื่อไหม เผื่อฉันรู้จัก”
คนถูกถามชำเลืองตามองไปยังแก้วกัญญาที่บัดนี้ก้มหน้านิ่งด้วยความสาแก่ใจ ก่อนเอ่ย...
“อุ๊ย! แหมเธอก็...” ผู้เริ่มต้นยกมือป้องรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยจริตจะก้านพลางกล่าว “เรื่องแบบนี้ใครเขาพูดกันโต้งๆ ล่ะจ๊ะ แต่ก็ไม่แน่นะ ผู้หญิงที่ว่าอาจจะนั่งลอยหน้าลอยตาทำงานอยู่ในห้องนี้ก็ได้”
หลายคนทำตาโต รีบกระแซะเข้าไปหาคนพูด พลางกวาดตามองไปรอบห้องอย่างอยากรู้เต็มแก่
แก้วกัญญาโกรธจนตัวสั่นเมื่อเพื่อนร่วมงานตั้งใจแขวะ แรงโกรธทำให้ดินสอที่อยู่ในมือทั้งสองข้างถูกหักออกเป็นสองท่อนอย่างลืมตัว
“ลูกแก้ว!” อัญตราถลาเข้าไปดูเพื่อน เมื่อเศษไม่ที่ฉีกออกจากกันบาดฝ่ามือจนเลือดไหล แก้วกัญญาสะดุ้งเมื่อรู้สึกตัว รีบหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะมาซับเลือดออก
ผู้หญิงคนเดิมที่คอยสังเกตอยู่แล้วทำตาโต ก่อนจะแสร้งอุทานเสียงแหลม รีบเดินมาดูราวกับว่าเป็นห่วงเสียเต็มประดา
“ว้าย! ตายแล้วลูกแก
