บทที่ 15
วันเวลาผ่านไปนานนับเดือน ลู่เหม่ยซานก็ใช้ชีวิตตามปกติ เทียวไปที่จวนซูไม่เว้นวัน ทว่าสิ่งที่แปลกไปก็คือเถียนเวยซีมักจะแวะมาหานางที่จวนอยู่บ่อยครั้ง ทำให้นางรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เถียนเวยซีมาหานางที่จวนลู่
“คุณหนูเถียนมาหาข้ามีธุระอันใดหรือ” ลู่เหม่ยซานได้แต่ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ คนรักของนางกล้าปล่อยให้นางมาเหยียบจวนลู่ได้อย่างไรกัน
“พรุ่งนี้ที่จวนข้าจัดงานเลี้ยง ข้าจึงอยากจะมาชวนคุณหนูลู่ด้วยตัวเอง” หญิงสาวตอบด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ พลางยื่นเทียบเชิญให้ด้วยตนเอง
“งานเลี้ยง?”
“ใช่ พรุ่งนี้เป็นงานปักปิ่นของน้องสาวข้า ข้าจึงอยากจะมาชวนเจ้าไปด้วยกัน” นางเอ่ยถึงสาเหตุที่มาในวันนี้ นางอยากจะรู้จักสตรีผู้นี้ให้มากขึ้น เพราะดูแล้วนางก็ถือว่าเป็นคนดีไม่น้อย
“สหายและคนรักของเจ้าจะยอมหรือ” นางเชื่อว่าคนเหล่านั้นไม่มีทางยอมให้นางได้ใกล้ชิดสตรีผู้นี้อย่างแน่นอน เพราะในอ
