บทที่ 17
ลู่เหม่ยซานที่เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในจวนก็รู้สึกเบื่อหน่าย เพราะอีกไม่นานซูเซียวเทียนใกล้ถึงเวลาที่จะสอบแล้ว นางไม่อยากที่จะไปรบกวนการอ่านหนังสือสอบของเขา นางจึงเลือกที่จะอยู่ที่จวนมากกว่าจะออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก
“พี่ใหญ่!!” ลู่ลี่อินรีบวิ่งเข้ามาหาพี่สาว พลางร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
“อินเอ๋อร์มีอันใดหรือ วิ่งเหมือนเด็ก ๆ ไปได้” น้องสาวของนางมักจะมีนิสัยร่าเริงเช่นนี้อยู่เสมอ นางอยากรักษาความไร้เดียงสานี้เอาไว้ให้มากที่สุด ไม่อยากให้ใครมาทำลายมันไปได้
“ท่านพ่อยอมรับปากที่จะพาเราออกไปเที่ยวนอกเมืองแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มออกมาอย่างดีใจ เรื่องนี้นางร้องขอบิดาไปนานแล้ว แต่ท่านพึ่งตอบตกลงเมื่อเช้าวันนี้เอง นางคิดว่าจะหมดโอกาสเสียแล้ว
“หืม... อะไรที่ทำให้ท่านพ่อเปลี่ยนใจกัน” นางไม่อยากจะเชื่อว่าบิดาจะพาพวกนางออกไปเที่ยวง่ายดายปานนี้ เพราะพวกนางก็ขอให้เขาพาออกไปเที่ยวนานแล้ว
“เห็นว
