นางร้ายอย่าข้า จะรักตัวร้ายเอง

บทที่ 5

บทที่ 5

ลู่เหม่ยซานได้แต่มองตามเขาไปด้วยความงุนงง เพราะนางก็ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เพราะในนิยายไม่ได้มีบอกเอาไว้ถึงเรื่องราวในอดีตของตัวละครสองคนนี้ หรืออาจจะมี แต่นางยังอ่านไม่ถึง

“พี่ใหญ่ ไปกันเถิดเจ้าค่ะ พี่เซียวเซียนขึ้นไปรอบนรถม้าแล้ว” ลู่ลี่อินเมื่อเห็นว่าพี่สาวไม่ยอมขยับตัว นางก็เอ่ยเรียกสติคนเป็นพี่ เพราะกลัวว่าซูเซียวเทียนจะไปก่อน

“อ... อืม” นางตอบน้องสาวแล้วรีบเดินขึ้นรถม้าคันเดียวกับเขาทันที เพราะกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ

เรื่องที่นางสงสัยเห็นทีจะต้องถามน้องสาวผู้นี้เสียแล้ว เพราะนางพูดเหมือนสนิทสนมกับตัวร้ายของเรื่อง แสดงว่าต้องมีเรื่องราวที่นางยังไม่รู้อย่างแน่นอน

“พี่เซียวเซียน ช่วยสอนข้าขี่ม้าได้หรือไม่เจ้าคะ” เมื่อได้เข้ามาอยู่ในรถม้าคันเดียวกับเขาแล้ว นางก็รีบหาเรื่องคุยกับเขา และเรื่องที่จะทำให้เขาอยู่ใกล้ ๆ นางก็คงจะมีแต่เรื่องนี้ ลู่เหม่ยซานได้แต่คิดแผนร้ายในใจ

“จะดีหรือพี่ใหญ่ สตรีไม่นิยมขี่ม้ากันหรอกนะ” ในเมืองหลวงนี้นางยังไม่เคยเห็นสตรีคนใดอยากขี่ม้าเป็นเลยสักคน

“แต่ข้าจะขี่ และพี่เซียวเทียนจะต้องเป็นคนสอนข้าเท่านั้น” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ หากนางอยากจะทำเสียอย่าง จะมีผู้ใดกล้าขวางนาง

“ข้ารับปากแล้วหรือว่าจะสอนเจ้า” เขาไม่ยอมให้นางมาบังคับเขาเช่นนี้หรอก เขาจะไม่มีทางยอมตามใจนางอย่างเด็ดขาด

“แต่ข้าจะให้ท่านสอน” นางขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับมาเลยสักนิด เขาทำราวกับว่าไม่ได้มีนางอยู่ตรงนี้ ทำเหมือนกับว่านางเป็นอากาศอย่างไรอย่างนั้น

ลู่เหม่ยซานได้แต่ดึงตัวเองกลับมาอย่างรู้สึกขัดใจ นางทำถึงเพียงนี้แล้วยังกล้าทำเฉยชาใส่นางอีกหรือ ได้! วันหน้าเขาจะได้รู้ฤทธิ์เดชของนาง ว่านางสามารถทำอะไรได้บ้าง วันนี้ก็ปล่อยเขาไปก่อนแล้วกัน เห็นว่าน้องสาวของนางอยู่ตรงนี้หรอกนะ นางจึงยอมรามือ

“หากจะให้ข้าสอน ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน” เขาจะไม่ยอมเสียเปรียบนางอย่างแน่นอน ในเมื่อนางอยากให้เขาช่วยสอนนางขี่ม้า นางก็ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน

“ท่านอยากได้อันใดเป็นข้อแลกเปลี่ยน” นางยอมทุกอย่าง ขอเพียงได้ใกล้ชิดเขาก็พอ แม้เขาจะให้นางไปเป็นสาวรับใช้ก็ตาม นางยอมเขาได้เสมอ

“เจ้าต้องเป็นคนเสนอมาเอง หากได้ข้อตกลงที่น่าพอใจ ข้าก็จะยอมสอนเจ้า” เขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งไปให้นาง เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่านางจะยื่นข้อเสนอแบบใดมาให้เขา

ลู่เหม่ยซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับคิดแผนการดี ๆ ออก หากนางได้เป็นสาวใช้ของเขาจริง ๆ นางก็จะได้อยู่ข้างกายของเขาตลอดเวลา เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วเขาจะรอดพ้นมือของนางไปได้อย่างไร “ข้ายอมเป็นสาวรับใช้ท่านสิบวัน”

“ที่จวนของข้ามีสาวใช้มากพอแล้ว ไม่ได้ขาดแคลนถึงขั้นต้องรับเจ้าเพิ่ม และที่จวนของข้าก็มีข้าวของเงินทองมากพอแล้ว ตัดเรื่องนี้ออกไปได้เลย” เขาเอ่ยขึ้น พลางผ่อนคลายตนเอง ทำตัวให้ดูสบายมากขึ้น เพราะดูแล้วคงต้องเจรจากับนางอีกนาน "อีกอย่างคือบิดาของเจ้าคงไม่ยอมให้บุตรสาวมาเป็นรับใช้หรอกกระมัง"

หญิงสาวพยายามเค้นหาข้อเสนอดี ๆ ให้เขา หารู้ไม่ว่าตอนนี้ตนเองได้ตกอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา เขาจ้องมองการกระทำของนางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ลู่ลี่อินได้แต่นั่งมองการกระทำของทั้งสองอย่างไม่เข้าใจ เพียงแค่สอนขี่ม้า เหตุใดต้องทำเรื่องราวให้มันยากถึงเพียงนี้ด้วย คนคิดว่าเข้าใจยากแล้ว แต่คนที่ยอมทำตามนี่สิ นางละไม่เข้าใจเลยจริง ๆ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ดี จะได้เหมือนกับตอนเด็ก ๆ ที่พวกเราเคยเล่นด้วยกัน ถึงแม้ตอนนั้นนางจะถูกพี่สาวกลั่นแกล้งก็เถอะ

ในขณะที่รถม้าตกอยู่ในความเงียบ ลู่เหม่ยซานก็ตะโกนออกมาเสียงดัง “ข้าคิดออกแล้ว ข้าจะช่วยท่านตามเกี้ยวเถียนเวยซีเอง” นางคิดแผนการนี้ได้สด ๆ ร้อน ๆ นางเชื่อว่าอย่างไรพระเอกกับนางเอกจะต้องได้คู่กันอยู่แล้ว นางสามารถใช้ข้ออ้างนี้เพื่อหลอกใกล้ชิดเขาได้ เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถชนะใจของนางเอกได้อยู่แล้ว หญิงสาวได้หัวเราะอย่างชั่วร้ายในใจ

ซูเซียวเทียนได้แต่เลิกคิ้วอย่างคาดไม่ถึง ไม่เชื่อว่านางจะกล้าเสนอตัวเองถึงเพียงนี้ แต่เมื่อคิดถึงผลที่ตามมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนมาเป็นนิ่งขรึมเหมือนเดิม “ที่เจ้าเสนอตัวเองแบบนี้ก็เพราะต้องการให้ทั้งสองเลิกกันใช่หรือไม่ เจ้าจะได้มีโอกาส”

หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่มองหน้าเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ทุกคนว่านางยังคงมีใจให้ไป๋เซียวเยี่ยนผู้นั้นอยู่ “แล้วท่านจะตกลงหรือไม่เล่า”

“วันนี้ที่เจ้าตามติดข้าเช่นนี้ก็เพื่อให้เขาหันมาสนใจใช่หรือไม่” เขาไม่ยอมตอบคำถามของนาง แต่เลือกที่จะถามกลับ

“เอ่อ...” นางลังเลไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี เพราะตอนนี้นางเดาท่าทีของเขาไม่ออกเลย สรุปแล้วเขาอยากให้นางทำอย่างไรกันแน่ เขาควรที่จะรีบตกลงมิใช่หรือ หากนางร่วมมือกับเขา การแยกเถียนเวยซีและไป๋เซียวเยี่ยนออกจากกันก็จะง่ายขึ้น

แต่ ๆๆๆ นางจะไม่ยอมให้วันนั้นมาถึงอย่างแน่นอน เขาจะต้องหลงรักนางก่อนที่จะทำให้สองคนนั้นเลิกรากัน

“ช่างเถิด เอาเป็นว่าข้ายอมรับข้อเสนอนี้” ในเมื่อนางเสนอแผนการที่น่าสนใจมาขนาดนี้ จะไม่ให้เขารับไว้ได้อย่างไร รอดูเถิดว่าใครจะเป็นผู้ที่พ่ายในศึกครั้งนี้

ทุกคนต่างก็มีแผนการร้ายในใจ หารู้ไม่ว่าแผนการเหล่านี้จะนำความวุ่นวายมาสู่ตนเอง