บทที่ 12
หลังจากพูดคุยกันเสร็จแล้ว ทั้งสองก็พากันเดินตรงไปที่กลุ่มของเถียนเวยซียืนอยู่
“คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญขนาดนี้” ลู่เหม่ยซานเลือกที่จะเป็นคนเปิดบทสนทนาในครั้งนี้ หากนางไม่ทำอะไรสักอย่าง เขาต้องเกิดความสงสัยต่อตัวนางอย่างแน่นอน
“คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะต้องมาเจอกันที่นี่” จางเจียวซินเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ พลางมองไปที่ซูเซียวเทียนอย่างไม่พอใจ เขาจะพานางมาด้วยทำไมกัน หากรู้นางคงไม่ยอมตกลงร่วมมือด้วย
“พบกันถือว่าเป็นวาสนา เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ” นางยกยิ้มขึ้นเบา ๆ วาสนากับผีนะสิ แม้ใบหน้าจะยิ้มยังคงยิ้มอยู่ แต่ในใจของนางตอนนี้ก่นด่าอย่างอารมณ์เสีย นางลืมไปได้อย่างไรว่าตัวน่ารำคาญผู้นี้จะต้องมากับเถียนเวยซีอยู่แล้ว
“หึ!!” หญิงสาวได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย วาสนาอันใดกัน ตัวของนางเองก็รู้อยู่แก่ใจมิใช่หรือ ตอนนี้จางเจียวซินได้ปักใจไปแล้วว่าลู่เหม่ยซานรู้เรื่องแผนการในครั้งนี้
