นางร้ายอย่าข้า จะรักตัวร้ายเอง

บทที่ 2

“ทำไม? เจ้าบอกให้ข้าหยุด ข้าต้องหยุดตามคำของเจ้าหรือ” ลู่เหม่ยซานพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ นางอุตส่าห์ไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วยแล้วเชียว แล้วเหตุใดคนพวกนั้นต้องเข้ามาวุ่นวายกับนางด้วย หรือจะต้องให้นางร้ายเหมือนในนิยายกัน!!

“หึ!! อย่ามาทำปากกล้า เพียงเท่านี้ก็ไม่มีผู้ใดคบหากับเจ้าแล้ว” จางเจียวซินยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ในที่สุดนางก็ทำให้ลู่เหม่ยซานอารมณ์เสียได้

“หากต้องคบหากับคนเช่นเจ้า ข้าขออยู่คนเดียวเสียยังดีกว่า” แม้ปากจะเอ่ยเถียงกับจางเจียวซิน แต่สายตาของนางกลับมองเลือกดูสิ่งของอย่างสนอกสนใจ จนไปสะดุดตากับเครื่องประดับผมสีแดง นางจึงได้หันไปถามราคากับเถ้าแก่ “เถ้าแก่ ของชิ้นนี้ราคาเท่าใดหรือ”

แต่ยังไม่ทันที่เถ้าแก่จะเอ่ยปากตอบ จางเจียวซินก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน “เถ้าแก่ ข้าเอาเครื่องประดับผมอันนั้น ห่อให้ข้าด้วย” พูดจบก็ยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ มาดูกันว่าลู่เหม่ยซานจะทนต่อไปได้สักเท่าใดกันเชียว คิดที่จะแย่งของคนอื่น ลองถูกแย่งดูบ้างจะเป็นอันใดไป จะได้รู้ถึงรสชาติของการถูกแย่งเสียบ้าง

“เอ่อ... แต่ของชิ้นนี้คุณหนู...”

“ช่างเถิด หากนางอยากได้ก็ให้นางไป” ลู่เหม่ยซานเอ่ยขัดก่อนที่เถ้าแก่ร้านจะเอ่ยจบ ใช่อยู่ว่านางอยากจะได้ของชิ้นนี้ แต่ก็ใช่ว่านางอยากได้มากถึงขั้นต้องไปตบตีเพื่อแย่งมันมา เพราะมันไม่ได้มีค่ามากมายขนาดนั้น

“ขอรับ ๆ” เขารีบไปจัดการตามคำสั่งของเหล่าคุณหนูอย่างรวดเร็ว เพราะทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าทั้งสองคนไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าใดนัก เขากลัวว่าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทางร้านของเขาจะเสียหายไปด้วย

“เถ้าแก่ นำเครื่องประดับที่มีราคาแพง มาให้ข้าเลือกดูหน่อย" เมื่อคิดอะไรดี ๆ ออก นางก็ตะโกนบอกเถ้าแก่ที่กำลังห่อของอยู่ อยากซื้อมากนักใช่หรือไม่ ข้าจะทำให้เจ้าจำไม่ลืมเลยทีเดียว

“ได้ขอรับ ๆ รอสักครู่นะขอรับ” เขารีบเอ่ยด้วยความดีใจ ก่อนจะเดินไปหยิบของที่อยู่ด้านหลังร้านด้วยความรวดเร็ว เพราะโอกาสดี ๆ แบบนี้หาได้ยากยิ่ง

ลู่เหม่ยซานได้แต่ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ อยากเอาชนะนางมากใช่หรือไม่ ได้!! เตรียมตัวเสียเงินเอาไว้ได้เลย คิดที่จะมาหาเรื่องนาง ก็เตรียมตัวรับผลกรรมเอาไว้ดี ๆ

“นี่คือเครื่องประดับชั้นดีของทางร้านเราขอรับ” เถ้าแก่วางเครื่องประดับครบชุดห้าแบบลงที่เก้าอี้ ก่อนจะรีบน้ำเสนอสินค้าของตนเองอย่างตั้งใจ แม้จะไม่มีผู้ใดสนใจฟังก็ตาม

“เถ้าแก่ ของชิ้นใดมีราคาแพงที่สุดหรือ” ลู่เหม่ยซานเอ่ยขึ้น พลางส่งยิ้มอย่างท้าทายไปให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า มาดูกันว่าความอยากเอาชนะของนางจะมีมากเพียงใด

“ชิ้นนี้ขอรับ” เขาหยิบเครื่องประดับไข่มุกขึ้นมาอย่างเบามือ “ไข่มุกสีชมพูที่ประดับบนปิ่นนี้หายากยิ่งขอรับ จึงทำให้เครื่องประดับชุดนี้มีราคาสูงกว่าชิ้นอื่น ๆ”

“ข้า...” ยังไม่ทันที่ลู่เหม่ยซานจะเอ่ยจบ จางเจียวซินก็เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ข้าเอา ห่อให้ข้าด้วย” พูดจบก็ยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ที่เหนือกว่า มาดูกันว่าลู่เหม่ยซานจะกล้าสู้กับนางหรือไม่ หากสตรีผู้นั้นอยากได้อะไร นางก็จะซื้อตัดหน้ามาให้หมด

“ซินเอ๋อร์ ทำเช่นนี้จะดีหรือ” เถียนเวยซีเอ่ยขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ นางไม่อยากจะมีเรื่องกับลู่เหม่ยซานอีกแล้ว นางกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะทำอะไรเกินความคาดหมาย และเกินกว่าที่ทุกคนจะควบคุมได้

“ซีเอ๋อร์ ของทุกชิ้นในร้านเรามีสิทธิ์ที่จะซื้อ ผู้ใดที่ชักช้าก็ยากที่จะได้ครอบครอง” นางหันไปเอ่ยกับสหายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เถียนเวยซีไม่ควรที่จะต้องมาเจอสตรีเลวร้ายคนนี้ นางจะเป็นคนจัดการสตรีหน้าด้านคนนี้ให้สหายที่แสนดีของนางเอง

“สนุกสนานกันพอหรือยัง ข้าจะได้เลือกซื้อของต่อ” ลู่เหม่ยซานแสร้งเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย ทั้งที่ในใจตอนนี้กลับรู้สึกสนุกเป็นอย่างมาก ดีที่นางเคยอ่านนิยายมา จึงรู้ว่าจางเจียวซินผู้นี้ชอบการเอาชนะเป็นอย่างมาก แผนการของนางจึงง่ายต่อการจัดการ

หึ!อยากชนะข้ามากหรือ ข้าจะให้เจ้าซื้อจนหมดร้านไปเลย! หญิงสาวได้แต่คิดในใจ

“เจ้าอยากจะซื้อก็ซื้อไป เกี่ยวอันใดกับพวกข้า” นางแสร้งเอ่ยบอกอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่ในใจรู้อยู่แก่ใจว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่

ลู่เหม่ยซานแสร้งหันมาสนใจเลือกซื้อสินค้าต่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็เกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา และคิดที่อยากจะออกไปจากตรงนี้ จึงได้เริ่มแผนการของตนเองทันที

หญิงสาวชี้นิ้วไปที่เครื่องประดับครบชุดสีแดงที่วางอยู่ แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอะไรออกมา จางเจียวซินก็เอ่ยบอกเถ้าแก่ก่อนเสมอ

“เถ้าแก่ ข้าเอาชิ้นนี้”

และไม่ว่านางจะชี้ไปที่ของชิ้นไหน หรือเพียงแค่ถามราคา จางเจียวซินก็จะทำแบบเดิมตลอด จนตอนนี้ เครื่องประดับราคาแพงที่เถ้าแก่เอาออกมา ถูกจางเจียวซินกว้านซื้อไปจนหมด ไหนจะเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกหลายชิ้น เพราะไม่ว่านางทำท่าทีว่าสนใจ จางเจียวซินก็จะซื้อไปทันที

“เห้อ... ของที่ข้าอยากได้ก็หมดแล้ว ข้าว่าข้าพอแค่นี้แหละ” หญิงสาวแสร้งเอ่ยอย่างหนักใจ ก่อนจะเดินไปหยิบกำไลในมือของน้องสาวส่งไปให้เถ้าแก่ของร้านห่อให้ “เถ้าแก่ ข้าเอาชิ้นนี้ ห่อให้ข้าด้วย”

“ชิ้นเดียวนะขอรับ” เขารีบหยิบกำไลไปห่อให้อย่างดี วันนี้เขาอารมณ์ดียิ่งนัก ขายของได้ตั้งหลายชิ้น แถมยังมีแต่ของแพง ๆ อีกด้วย ต้องขอบคุณคุณหนูผู้นี้เสียแล้ว

“ฮ่า ๆๆ ใช่แล้วเถ้าแก่ แต่วันนี้ท่านขายดีเชียวนะ ไว้วันหน้าข้าจะมาอุดหนุนท่านใหม่” หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ไม่คิดว่าจะมีคนหลงกลกับเรื่องง่าย ๆ เช่นนี้ด้วย

หลังจากได้รับของเรียบร้อย ลู่เหม่ยซานก็พาน้องสาวและสาวใช้เดินไปหยุดลงที่ทั้งสามคนนั้นยืนอยู่

ไป๋เซียวเยี่ยนที่เห็นเช่นนั้นก็รีบเดินมาบังคนรักของตนเอาไว้ เพราะเขารู้ดีว่าสตรีคนนี้ไว้ใจไม่ได้ แต่หญิงสาวหาได้สนใจเขาไม่ นางเดินไปหยุดลงตรงหน้าของจางเจียวซิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย แต่ก็แฝงไปด้วยความสะใจอยู่ไม่น้อย

“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะร่ำรวยถึงขั้นซื้อของราคาแพงได้มากมายขนาดนี้ นับถือ ๆ อย่างไรก็ขอบคุณแทนเถ้าแก่ด้วยแล้วกันที่เจ้ายอมจ่ายเงินซื้อของมากมายเพียงนี้” หญิงสาวเดินออกจากร้านไปอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยุดอย่างกะทันหันเมื่อคิดอะไรขึ้นได้ “อ่อ... ของที่สั่งไว้อย่างลืมจ่ายเงินด้วยเล่า เดี๋ยวเขาจะนินทาเอาได้ว่าไม่มีเงินจ่าย หากไม่มีจริง ๆ ก็บอกข้าได้นะ เดี๋ยวข้ารับไว้ทั้งหมดเอง” พูดจบหญิงสาวก็หัวเราะออกมาด้วยความสะใจ ผู้ใดคิดจะหาเรื่องนางก็ต้องโดนแบบนี้แหละ

จางเจียวซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองนั้นถูกหลอกเข้าแล้ว จึงได้แต่กำมือแน่นด้วยความโกรธ

ได้! วันหน้าข้าจะทำให้เจ้าเจ็บจนต้องกระอักเลือดออกมาให้ได้!! หญิงสาวแต่คิดในใจ

“ซินเอ๋อร์ ของมากมายเพียงนี้ข้าว่าเจ้าคืนเถ้าแก่ไปเถิด” เถียนเวยซีเอ่ยเตือนสหายด้วยความหวังดี เพราะของทั้งหมดนี้ราคาก็สูงไม่น้อย

“ไม่!! หากข้าทำเช่นนั้นลู่เหม่ยซานต้องหัวเราะเยาะข้าอย่างแน่นอน” นางจะไม่ยอมเสียอีกหน้าเด็ดขาด เพราะเพียงเท่านี้นางก็คงถูกหัวเราะไปอีหลายวันแล้ว และของเพียงเท่านี้นางสามารถจ่ายได้

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่” นางเอ่ยขัดสหาย ก่อนจะหันไปเอ่ยกับไป๋เซียวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “พี่เซียวเยี่ยนไปส่งซีเอ๋อร์ที่จวนเถิดเจ้าค่ะ ข้าต้องอยู่จัดการเรื่องของต่อ”

“อืม ซีเอ๋อร์มาเถิด ข้าจะไปส่งเจ้าที่จวน” เขาเข้ามาประคองคนรักออกไปด้วยความอ่อนโยน พลางคิดถึงสตรีที่เดินออกไปเมื่อครู่ เหตุใดนางจึงมีท่าทีแปลกไปเช่นนี้ ทุกทีที่นางเห็นหน้าเขา นางจะต้องเข้ามาเกาะแกะเขาอยู่เสมอ แต่เหตุใดวันนี้จึงได้ต่างออกไป แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี นางจะได้ไม่มาทำอันใดให้เขารำคาญใจ และคนรักของเขาจะได้สบายใจด้วย

แม้จะคิดแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ได้วางใจซะทีเดียว เพราะนี่อาจเป็นแผนการของนาง ในเมื่อนางเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืนได้ถึงเพียงนี้ เขาว่านางจะต้องมีแผนการอันใดอย่างแน่นอน แต่ไม่ว่านางจะมีแผนการอะไร เขาจะต้องปกป้องคนรักของเขาให้ได้