ลุงภีมอย่าดื้อ! 1
346 Words
หมู่บ้าน ธัญญารักษ์
บ้านหรูสไตล์โมเดิร์นเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ รถขนย้ายแล่นเข้ามายังถนนกว้างข้างบ้านภีม เขาเดินถือถ้วยกาแฟออกมาดูเผื่อมีอะไรให้ช่วย
"บ้านใหม่สวยดีนะป๊า" เด็กสาววัยมัธยมปลายเดินลงมาจากรถพร้อมเท้าเอวมองขึ้นไปยังตัวบ้าน หน้าตาจิ้มลิ้มหน้ารักสมวัย หน้าตาน่ารักของเธอสมวัย บวกกับเหล็กจัดฟันที่เธอยิ้มให้เห็น ผิวขาวระออตามฉบับลูกคนจีน เธอดูสวยแม้จะยังเด็กก็ตาม
"มินมาข่วยม๊าหน่อย" เสียงเรียกจากคนเป็นแม่ดังออกมาจากหลังรถเบนซ์คันงาม
ทุกการกระทำของบ้านนั้นอยู่ในสายตาภีมทั้งหมด ภีมไม่พูด ไม่ทักทาย เพียงแค่ยิ้มให้คนเป็นพ่อของทางนั้นเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไปพร้อมกับความคิดถึงใบหน้าเด็กคนนั้นไม่หาย
วันต่อมา
ภีมตื่นเช้ามาเปิดบ้านพร้อมออกไปทำงาน แต่สายตากลับไปสะดุดกับร่างเล็กๆที่แอบมองอยู่ข้างบ้านเขา
"สวัสดีค่ะ มินนะคะ อยู่บ้านข้างๆ" วันนี้เธอมาในลุคสบายๆ เสื้อยืดกางเกงขาสั้น เธอยิ้มให้เขาพร้อมโบกมือทักทาย
"ฉันชื่อภีม ยินดีที่ได้รู้จัก" ภีมยิ้มตอบ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ และเตรียมไปทำงานจริงๆ
"นี้ๆเดี๋ยวก่อนสิ อายุเท่าไหร่น่ะ" มืนเดินเข้ามาในตัวบ้านของเขา ร่างเล็กเงยหน้ามองเขาอย่างอยากรู้
" 33 อยากรู้ไปทำไมเนี่ย" ภีมขมวดคิ้วถาม ก่อนจะดันหัวสาวน้อยให้ออกจากบ้านเขา
"โอ๊ะแก่จัง"
จึก! คำว่าแก่เสียบเข้ากลางอกภีม "แก่แต่มีเงินล่ะกันยัยเด็กแก่น"
"หนูอายุ16นะ ลุงแก่นะ แต่ลุงยังดูหล่ออยู่เลย" มินยังไม่วาย เดินมาใกล้ๆเขาพร้อมสำรวจใบหน้าเขาอย่างไม่วางตา
"นี้หนู ฉันจะไปทำงานสายแล้วนะ" ภีมว่าจบก็หิ้วปีกมินเดินไปส่งที่หน้าบ้านเธอตามเดิม
- Writer
