Elif, restorandan çıkıp gecenin o gri ve nemli serinliğine adım attığında, Ateş’in arkasında bıraktığı o ağır öfke kokusu hâlâ sokakta asılı gibiydi. Ateş’in o kibirli tehditleri, kendisini tek sahibi sanan o tahakküm kurucu tavrı Elif’i korkutmak bir yana, içindeki o kuralsız, dizginlenemez arzuyu daha da biledi. Bir erkeğin onu mülkiyeti kılmaya çalışması, Elif’in kimsesizliğinden dövdüğü çelik zırha çarpıp kırılmaya mahkumdu. O, kimsenin kadını değildi; hiçbir kurala, hiçbir erkeğin egosuna ya da sahte evlilik sözlerine bağlı değildi. Hayat onun hayatıydı, bedeni de sadece kendi hazzının mabediydi.
Restoranın birkaç sokak ilerisindeki tarihi, yüksek tavanlı çatı katı dairesine doğru adımlarken zihni yeni bir kışkırtmanın peşindeydi. Ateş’e inat, o sahte evliliklerin ve holding duvarlar
