Ateş, Elif’in restoranından bir hışımla fırlayıp gecenin serinliğine çıktığında, ciğerlerine çekebildiği tek şey kendi öfkesinin ve çaresizliğinin o yakıcı kokusuydu. Şehrin ışıkları gözlerinin önünde bulanıklaşırken, şakaklarındaki o ağır uğultu hâlâ kesilmemişti. Elif’in o arsız, meydan okuyan, kendisini adeta bir köleymiş gibi küçümseyen sözleri kulaklarında çınlıyordu. Karısı Sanem’in onu düşürdüğü duruma mı yansın, yoksa Elif’in onu her fırsatta böyle pervasızca reddedip başkalarının yatağındaki maceralarını yüzüne vurmasına mı yansın bilemiyordu. Arabasının kapısını hırsla açıp içeri atlarken motoru adeta kükretti. Gaza sonuna kadar basıp gecenin karanlığında kaybolurken, zihninde tek bir düşünce vardı: O rezidansa dönüp bu oyuna bir son vermek ya da bu yalanı kökünden kazımak.
Ateş
