Bride Of The King (by K.L. Tiempo)

/1/ The Lady Thief

Chapter 1: The Lady Thief

GLENN'S POV

.

"HOY! TUMIGIL KA!"

"Habulin n'yo siya!"

"Bilis, baka makatakas!"

Palace knights. Sigaw sila nang sigaw mula sa likod. Nakakarindi.

Suot ang kanilang makikintab na silver armours, tumatakbo sila at pilit akong hinahabol. Partida, tatlo pa sila at isa lang ako.

I smirked and shouted. "E'di habulin n'yo kung kaya n'yo!"

I am confident that they woudn't recognize my face. Naka-eye mask kasi ako. Yes, as in, maskara sa mata. To hide my identity.

It's a thief thing.

Lumilipad ang naka-ponytail kong buhok. Tumakbo ako sa gitna ng mga nagtataasang puno, saka lumundag sa makapal na ugat ng halaman. Good thing about this forest, kabisado ko ang pasikot-sikot dito.

While those three knights are busy, busy chasing after me, I am also busy. Busy making my way amidst the forest. I run in zigzag path, boosting between towers of tree. Tumalon ako sa halaman, saka nag-land sa'king paa at tuhod. I proceeded running. When I saw a low branch of tree blocking ahead my way, I ducked and rolled on the ground.

Rocks and brittles of leaf brushed off as I rolled down. Again, I raised on my foot and knee with fist on the surface. And I stood and run fleet-footed.

Oh yeah! I feel like a "ninja" running for my life.

Left and right turn, I mastered it. So, even if it's a bit dark and tall trees are looming everywhere, ayos lang. Alam ko kung sa'n ako liliko o tatakbo.

"Argh! Pasaway! Stop, you thief!" sigaw ulit ng isa sa mga kawal.

Lumingon ako nang saglit. Naroon pa rin ang tatlong palace knights, walang pagod akong hinahabol. Aba, tibay!

"Thief, huh?" I mumbled. "Guess I should be used to that title."

Napailing na lang ako, saka mas binilisan ang pagtakbo at lumiko pakaliwa. May nakita akong puno sa 'di kalayuan. Isang malaking Balete Tree. Tamang tama!

Tumakbo ako sa puno ng Balete, saka 'ko nagtago sa likod nito. The knights can't easily find me here.

"Aaah! Goodness!" I released a deep breath.

Sumandal ako sa katawan ng Balete Tree, saka hinabol ang aking paghinga. Grabe! Nakakapagod magpahabol sa mga kawal ng palasyo!

Habang nakasandal sa puno, binuksan ko ang satchel bag na nakasabit sa'king katawan. Sa loob ng bag, mayroong mga makikintab na bagay.

Mga alahas.

Na ninakaw ko sa palasyo.

I smirked, again, and closed my satchel bag. Hinigpitan ko ang hawak sa strap ng bag 'ko. I can not afford to lose these jewelries. I need these.

I need money.

"You little rat! Nasa'n ka?! Magpakita ka! Ibalik mo sa'min ang mga ninakaw mo!"

Boses ng palace knights 'yon, panigurado. Tsk. What makes them think that I obey them? Are they nuts?

Mula sa Belete Tree, kung sa'n ako nagtatago, sumilip ako sa gilid nito upang i-check ang mga kawal na kanina pa humahabol sa akin.

And when I peek my head at the side of the tree, I saw them. Sa 'di kalayuan, sa gitna ng matataas na punong-kahoy, naroon ang tatlong kawal. Palinga-linga sila sa kaliwa't kanan, hinahanap ako.

My eyes squinted. "Tch. As if magpapakita ako sa inyo. Ba'la kayo diyan."

I was confident that they would never find me. Ngumisi ako, saka umatras. At kung minamalas ka nga naman, may natapakan akong madulas na bagay kaya't... Nanlaki ang mata ko!

"Whoa!"

SPLAK! Bagsak ang pwet ko sa lupa at lumikha iyon ng ingay. Malakas na ingay.

"Ayun! Nando'n s'ya!" one of the knights said.

Shoot!

The knights started running toward my direction. Ang mga mukha nila, galit. Ang mga hakbang nila, malalaki.

"H'wag kang gagalaw!" utos ng isang kawal.

I didn't obey him. Matigas kasi ang ulo ko. I lifted myself. Quickly, I got on my two feet. Akma na sana akong tatakbo upang tumakas, ngunit huli na ang lahat.

"Saan ka pupunta, ha?!" ani ng kawal.

Dalawang knights ang dumakip sa magkabilaang braso ko. Mahigpit ang pagkakahawak nila sa'kin. Obviously, wala silang balak na pakawalan ako.

But I managed to struggle. "Argh! Let go of me!"

"Manahimik ka!" sigaw ng kawal na 'di nakahawak sa braso ko. Humarap s'ya sa'kin at saka pinagmasdan ako mula ulo hanggang paa. "Sayang. Maganda ka pa naman sana. Pero magnanakaw ka!"

Maganda? I just rolled my eyeballs.

"Pakawalan n'yo ako kung 'di magsisisi kayo!" Again, I strangled and forced my arms to be free. But I failed. "Argh!"

Tumawa naman nang sabay 'yung dalawang knights na may hawak ng braso ko. 'Yung isa naman na nasa harapan ko ay mapang-insulto na ngumisi.

"Magsisisi?" said the knight in front. "Bakit? Anong gagawin mo sa'min? Sasampalin mo kami hanggang sa magsisi kami, huuuh?"

"Pfft--! Wahahahahahahahahaha!!!" Mas lumakas ang tawanan ng mga kawal.

"Mga babae nga naman..." ani ng kawal na nakaharap sa'kin. He even touched my chin and grinned. "...akala mo kung sino magsalita. Isa ka lang namang mahina at walang kwentang magnanakaw na babae."

Again, they all laugh at my face. "WAHAHAHAHAHAHA!!!"

And the knight in front smirked. "Surrender, thief. Sa dungeon din ang bagsak mo."

No.

"Surrender your face!" I roared.

With one swift move... BLAG! Tindyakan ko ang kawal na nakatayo sa'king harapan. Malakas iyon, dahilan para siya'y tumalsik sa lupa.

Then I quickly jumped into the air, slow motion, making a perfect 360 degrees split back flip.

Dahil sa ginawa ko, nagulat ang mga kawal at saka napabitaw sa braso ko. I landed on my feet, finally free from the hands of those palace knights.

"ARGH! BWISIT!" wika ng kawal na nakasalampak sa lupa. Tumayo ito, saka tinuro ako nang may galit. "YOU, THIEF! NANLALABAN KA PA, AH?!"

SHING! Naglabas na ng espada ang tatlong mga kawal. Mahahaba't makikintab na espada. Great! Now they're armed with blade.

"Surrender or get killed..." the chief knight warned.

Unti-unti silang lumapit sa'kin, like wolves slowly planning to attack their food. Three of them, hands gripping their long and sharp swords.

Isang maling galaw lang at maaari akong mahiwa ng kanilang matatalas na sandata. Now, this is trouble.

"Ano?" the chief knight asked, "Suko na?"

Suko?

I glared. "No thanks."

Quick as a tornado, I made a roundhouse kick. BAG! Sinipa ko sa mukha 'yung isang kawal. Napaatras siya at bumagsak, saka tumalsik sa ere ang kaniyang espada.

I lifted my hand and... Got'cha! I caught the sword with my hand. Easy as pie.

One knight is down. Two knights are left standing, with blades on their hands.

Well, that's okay. I already have one, too.

Isang espada lang, sapat na.

"This thief can fight," ani ng isang kawal. "Tignan natin kung hanggang saan ka dadalhin n'yang yabang mo, little rat!"

"YAAARRRGGGHHH!!!"

Magkasabay na sumugod ang dalawang kawal. Partida, magkasabay din ang pag-atake ng kanilang matatalim na sandata. s***h!

Of course, they aimed to hit me. But I fight back. Winasiwas ko sa kaliwa't kanan ang aking espada. KASHING! KASHING! My sword clashed to their swords. Sharp sound slicing through every movement.

Mabilis ang paghampas nila ng espada, kaya mabilis rin ang pagsalag ko nito gamit ang espada ko. KASHING! KASHING! Our swords are moving like lightning, clashing and dashing together.

As the two knights are stepping forward and forward, I keep stepping backward and backward.

Luge ako. Dalawa sila! Kainis!

Kailangan kong dumiskarte. Hindi ko sila kailangang matalo, kailangan ko lang ay makatakas!

Wits over strength.

"ARGH!" knight groaned.

With a swoosh, both knights swayed their swords toward me. But this time, instead of fighting back, I dodged and ducked and wipe my one leg horizontally over the ground. SWOOSH!

My leg flashed and swept against the knights' feet. Kaya't nawalan sila ng balanse at bumagsak, una ang pwet sa lupa. BLAG!

Oh yeah! Kiss the ground, you nuts!

When the knights were down on the ground, I grab my chance to escape.

Tumayo ako, saka kumindat at pabirong sumaludo. "Adios, mi amigos!"

Binitawan ko ang espada at humampas ito sa lupa. CLANK! At saka 'ko kumaripas ng takbo palayo. Mabilis, sobrang bilis ng takbo ko.

I speed my way down those tree barks, and jumped over shrubs, leaped between small bushes, and run through the forest with my feet cracking some fallen twigs, and kick over scattered pebbles.

Basta, tumakbo ako. Kahit gaano kakumplikado ang kakahuyang 'to, kabisado ko naman ang landas na tinatahak ko. And that's my advantage.

Hanggang sa kinalaunan, sa wakas, nalagpasan ko rin ang mga puno at tumambad sa'kin ang sikat ng araw, pati ang bughaw na langit.

Finally! Nakalabas na 'ko ng gubat!

Bumungad sa'kin ang isang tuwid na kalsada. Kalsada na pinagigitnaan ng mga pine trees, kasi ito lamang ang nag-iisang kalsada na nakapagitan sa dalawang kakahuyan.

Walang katao-tao at tahimik dito. Gayunpaman, napangiti ako. Dahil ang kalsadang 'to ay mismong daanan pabalik sa baryo namin.

For a look out, lumingon ako sa likod, kung saan naroon ang gubat na pinanggalingan ko. I saw nothing but trees and semi-darkness.

Nang masiguro kong walang palace knights na nakabuntot sa akin, nakahinga ako nang maluwang. Wew!

Nice one! I escaped them.

Tinanggal ko ang aking maskara, saka inayos ang bangs ng aking buhok. Maya-maya'y ngumisi ako, lalo na't nakasabit pa rin sa'king katawan ang satchel bag.

Binuksan ko ang bag, saka nakitang naroon pa rin ang mga mamahaling alahas. Alahas na, ehem, ninakaw ko.

I smirked. "Don'cha worry, little jewels. You're safe in my possession."

And I closed my bag, saka ko tinahak ang tuwid na kalsada pabalik sa'ming baryo.

I can't hide the grin on my face.

_________________________________________

_________________________________________