Poyraz dövüş kulübüne gelmiş kum torbasını yumrukluyordu. Saatlerdir düşünüyordu. Hazan’dan uzak duramıyor ona da yakınlaşıyordu. Onu ne kadar üzdüğünün farkındaydı fakat elinden bir şey gelmiyordu. Peşinde olan adamlar her kimse onları ortadan kaldırmadan iyi olamazlardı. Ayrıca dünden beri Hazan’ın anlattığı denizkızı masalını düşünüyordu. Evet. Her şey geçmişte kalmıştı fakat bazı şeyler hala hatırlandıkça acı veriyordu. Çünkü geçmişinde haddinden fazla sevmiş ve acı çekmişti.
'' Yeter! '' dedi yabancı bir ses Poyraz'ın yumruğunu tutarak. Poyraz başını yana çevirdi ve yumruğunu tutan adama döndürdü.
'' Koç ? '' dedi kaşlarını çatarak.
'' Evlat ! ''
Koç Poyraz'ın yumruğunu bıraktı ve Kum torbasının diğer tarafına geçti. Poyraz'ın çekindiği ve saygı duyduğu sayılı insanlardan biriydi
