Yol boyunca ikisi de bir şey konuşmuyordu. Hazan’ın sesi de çıkmıyordu.
'' Uzun süredir beni kötülemiyorsun ve bu beni korkuttu. '' dedi Poyraz Hazan'a doğru dönerek.
Hazan uyuyordu. Poyraz arabayı durdurdu ve indi. Hazan’ın yanına gelip kapısını açtı. Derin bir uykuya dalıvermişti Hazan. Saçları yüzünü kapatmıştı. Önce tereddüt etti ama daha sonra elini Hazan'ın yüzüne doğru götürdü. Saçlarını tutup geriye doğru attı. O anda Hazan ellerini kaldırıp Poyraz'ın elini tuttu ve çenesinin altına götürdü. Poyraz afallamış halde duruyordu. Çocuk gibiydi Hazan. Tam bir çocuk… Poyraz elini geri çekmek isterken daha sıkı tutuyordu. Ve Poyraz ne kadar fazla tutuyorsa elini o kadar daha fazla yanıyordu vücudu arzuyla. Böyle olmasını istemiyordu. Elini hemen geri çekti ve arabayı sürmeye başladı.
