Chapter 1 คำใบ้ 3

1915 Words

@สวนสาธารณะใกล้คอนโด “มาแล้ว หิวกันยังคะเด็กน้อย” เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นทำให้ลูกสุนัขสองตัววิ่งมาหาเธออย่างคุ้นเคย พวกมันเป็นสุนัขพันธุ์ทางที่น่าจะมีส่วนผสมของสุนัขพันธ์โกเด้นรีทีฟเวอร์อยู่ ตัวหนึ่งสีน้ำตาลอ่อนขนสั้น อีกตัวสีน้ำตาลเข้มกว่าและบริเวณท้องมีขนสีขาว “บ๊อก ๆ” อาหารสำหรับลูกสุนัขถูกเทลงบนถาด และนมแพะก็ถูกเทลงบนชามใบเล็กเช่นกัน พวกมันทำตาแป๋วมองการกระทำของฝันหวาน “กินได้เลย” เมื่อเธออนุญาตพวกมันก็กระโจนใส่อาหารตรงหน้าทันที “ขอโทษนะที่เอาไปอยู่ด้วยไม่ได้ แต่สัญญานะว่าจะเอาอาหารมาให้ทุกวัน” ลูกสุนัขแสนรู้ทั้งสองตัวนี้เป็นเด็กน้อยวัยเพียงสองเดือนที่ถูกคนใจร้ายเอามาปล่อยไว้ที่สวนสาธารณะแห่งนี้ ฝันหวานอยากเอาพวกมันไปเลี้ยง แต่ติดที่เธออยู่คอนโดอยากเอากลับไปเลี้ยงไว้ที่บ้านก็กลัวจะเป็นภาระของผู้เป็นพ่อและแม่เลี้ยงเสียมากกว่า ถึงแม้จะสงสารแค่ไหนแต่เธอก็ช่วยได้เท่านี้ เธอเอาปลอกคอมาสวมให้พวกมันเพราะกลัวเทศบาลเก็บพวกมันไปก่อน ปลอกคอนี้ก็อาจจะทำให้พวกเขาคิดว่ามันเป็นหมาของคนแถวนี้ และมีเจ้าของอยู่ก็ได้ ฝันหวานนั่งยอง ๆ มองพวกมันกินอาหาร และนมอย่างเอร็จอร่อยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม บางทีมือบางก็เอื้อมไปลูบศีรษะเล็กของพวกมัน เมื่อกินจนพุงกางแล้วพวกมันก็ปีนขึ้นมานอนที่ตักอุ่นของเธอ สายตาใสซื่อของบวกมันทำให้ฝันหวานยิ่งเอ็นดูมันเข้าไปอีก “เมื่อวานรุ่นพี่สายรหัสของฝันให้คำใบ้มาอีกแล้วนะ” เธอเว้นจังหวะหายใจนิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ “แต่ก็เหมือนเดิม..” ถ้าพวกมันพูดได้ก็คงจะให้กำลังใจเธอสินะ มือบางลูบตามขนนุ่มของลูกสุนัขทั้งสองตัว “ลูกหมาน้อย ช่วยฝันคิดหน่อยสิ ฝันคิดไม่ออกแล้ว” คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เครียดเสียยิ่งกว่าทำข้อสอบ และยิ่งกว่าการเรียนก็คือการตามหาพี่สายรหัสเธอเนี่ยแหล่ะ “พี่สาวครับ” “หืม? เรียกพี่เหรอจ๊ะ?” ฝันหวานเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกก็พบเด็กชายคนหนึ่งกำลังยิ้มให้เธอน่าจะเรียนอยู่ชั้นประถม เขาใส่ชุดลูกเสือสำรอง “ครับ ลูกหมาสองตัวนี้ของพี่เหรอครับ? มันน่ารักดีนะครับ” “อ๋อ มันถูกเอามาทิ้งไว้น่ะ พี่อยากเอาไปเลี้ยง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะพี่อยู่คอนโด เขาห้ามเลี้ยงสัตว์น่ะ” เธออธิบาย เด็กน้อยพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยื่นบางสิ่งมาตรงหน้าเธอ “อ๋อครับ พี่สาวมีคนฝากนี่มาให้ครับ” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ฝันหวานรับกระดาษแผ่นเล็กจากมือของเด็กคนนั้นด้วยดวงใจที่เต้นรัวราวกับกลองที่กำลังถูกสะบัดตี แล้วรีบเปิดอ่าน นึกว่าวันนี้จะไม่มีเสียแล้ว ‘คำใบ้ที่ 4 สีเขียว เหลือเวลาอีก 4 วัน’ เขาชอบสีเขียวเหรอ? “ใครฝาก...อ่าว” เด็กคนนั้นหายไปแล้ว สายตาหวานสาดส่ายไปทั่วบริเวณแต่ก็ไม่พบเด็กชายคนดังกล่าวมีเพียงคนที่กำลังวิ่ง และออกกำลังกายอยู่แถวนั้น วันต่อมา... @หน้าตึกคณะสัตวแพทย์ สาวน้อยในชุดนักศึกษาที่วิ่งด้วยความรีบร้อน ผมสั้นสีคาลาเมลที่มีน้ำหนักพลิ้วตามลม เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองพบว่าเลยเวลาเข้าห้องเรียนมาแล้ว 10 นาที “ตายแน่ ๆ ไม่น่าตื่นสายเลยยัยฝันเอ๊ย!” เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีก “โอ๊ย!” แต่ด้วยความเซ่อซ่าไม่มองทางของเธอหรืออะไรก็แล้วแต่ มันทำให้เธอชนเข้ากับใคนบางคนจนหนังสือ และชีทในมือถึงกับกระจายทั่วบริเวณ “ขอโทษครับ น้องเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของคนตรงหน้าทำให้ฝันหวานตะลึงไปชั่วขณะ แต่เธอก็ต้องรีบดึงสติกลับมาเวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมาเคลิบเคลิ้มกับเทพบุตรตรงหน้าเธอจำได้ว่าเขาเป็นรุ่นพี่คนหนึ่ง “อะ อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษพี่เหมือนกันนะคะ” เธอเองก็ต้องขอโทษเขาเช่นกัน หลังจากพูดจบคนตัวเล็กก็รีบทรุดนั่งลงเก็บสิ่งที่กระจายอยู่เต็มพื้น “มา พี่ช่วย” เอกสารในชิ้นสุดท้ายถูกรวบเก็บเข้ากองก่อนที่รุ่นพี่จะกล่าวขอโทษด้วยรอยยิ้ม “ขอโทษอีกครั้งนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” “งั้นพี่ไปก่อนนะ พี่รีบ” “ค่ะ” รุ่นพี่คนนั้นรีบสาวเท้าออกจากบริเวณนั้นทันที แต่ก่อนที่เธอจะก้าวเดินก็สังเกตเห็นสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ด้านบนเอกสารในอ้อมแขนเธอ “เอ่อ... พี่คะ พี่ทำของตกไว้ค่ะ” เขาวิ่งไปไกลแล้ว และคาดว่าจะไม่ได้ยินที่เธอเรียกด้วยซ้ำ ฝันหวานตัดสินใจเปิดดูกระดาษแผ่นเล็กในมือคิ้วเล็กก็ขมวดเป็นปมทันที ‘คำใบ้ที่ 5 Poison เหลือเวลาอีก 3 วัน’ Poison…? ยาพิษ...? เขาจะรู้ไหมว่าเธออยากกินยาพิษให้ตาย เพราะคำใบ้ของเขามากเลยตอนนี้แต่ตอนนี้เรื่องพี่สายรหัสเอาไว้ก่อน เพราะเธอสายมากแล้วเรียกว่าโคตรสายต่างหาก “เล่นเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้ยักษ์” ภูมิถามอย่างไม่เข้าใจ “หึ” เขาตอบคำถามด้วยการเค้นเสียง “กูว่าถ้ามึงไม่อยากได้น้องรหัส มึงก็ไม่จำเป็นจะต้องแกล้งน้องเขานี่” คนตัวสูงยักไหล่ให้เพื่อนก่อนจะเดินไปอีกทาง เขาไม่สนใจตอบข้อสงสัยของใครทั้งนั้น ถึงแม้คำถามพวกนี้จะเป็นคำถามที่ได้ยินทุกวันก็ตาม “แต่น้องรหัสมึงโคตรน่ารักเลยว่ะ เห็นใกล้ ๆ หน้านี่ใสกิ๊กเลย แถมปากบางยังน่าจูบอีกต่างหาก” ภูมิที่สาวเท้าตามมาพูดขึ้นแต่ต้องรีบเงียบปากเพราะปะทะกับสายตาคมที่ตวัดมองเขาอย่างไม่พอใจ ..หวงเหรอ? ภูมิเองก็ไม่สามารถเข้าใจพฤติกรรมของเพื่อนสนิทคนนี้ได้ ร่างสูงใหญ่นั่งเอนกายพิงหัวเตียงพร้อมกับนิ้วเรียวยาวตามแบบฉบับของคนที่เล่นดนตรีกำลังเขี่ยโทรศัพท์เครื่องหรูในมือ เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่ามีใครอีกคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ “ ‘คำใบ้ที่ 6 ราชาอสูร เหลือเวลาอีก 2 วัน’ พี่ยักษ์จะไม่ใจร้ายกับฝันหวานเกินไปหน่อยเหรอคะ?” นั่นเป็นคำใบ้ที่ 6 ที่ชายหนุ่มส่งสารถึงเธอโดยการสอดไปกับสมุดเรียน ใบหน้าเรียบเฉยหันไปตามเสียงหวานที่ดังกระทบโสตประสาท ใบหน้าเล็กหวานที่สวยราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจับจ้องที่ชายร่างสูงพร้อมกับอมยิ้มที่มุมปากก่อนที่มือบางจะค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ห่มกายของตนเองทีละชิ้น ...ทีละชิ้น เมื่อชิ้นสุดท้ายถูกสลัดออกความงามที่พระเจ้าได้รังสรรค์ขึ้นมาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ภาพนั้นมันทำให้เขาถูกสะกดได้ไม่ยาก ยักษ์เองก็ไม่ได้คิดจะห้ามเธออยู่แล้ว แต่ที่สงสัยคือเธอเข้ามาในห้องของเขาได้อย่างไรกัน แถมยัง... สายตาหวานและริมฝีปากเย้ายวนที่ถูกกัดเล็กน้อยยิ่งทำให้เธอดูร้อนผิดปกติ เท้าเล็กค่อย ๆ ปีนขึ้นมาคร่อมร่างสูงใหญ่ที่เปลือยเปล่า “หิวไหมคะ? กินนมหน่อยไหม?” เต้าอวบใหญ่เกินตัวที่ยักษ์ไม่คิดว่าคนตัวเล็กบางอย่างเธอจะซ่อนรูปเอาไว้ได้มากมายขนาดนี้ เขาครอบครองข้างหนึ่งด้วยปากร้อนอีกข้างก็กำขย้ำมันด้วยมือหนาไม่มีความคิดที่จะปฏิเสธเลยด้วยซ้ำ “อ้า ...พี่ยักษ์ขา... อย่าดูดแรง...หนูเสียว ซี้ด...” ถึงปากเล็กจะห้ามปราม แต่ร่างกายของเธอมันกลับแอ่นรับสัมผัสของเขา ฝันหวานก้มมองทุกการกระทำของเขาปากหยักดูดดุนพร้อมกับหยอกล้อยอดสีชมพู อีกข้างก็ถูกมือหนาดึงทึ้งอย่างมันเขี้ยว “อยาก” เขาเอ่ยออกมาสั้น ๆ นิ้วเรียวเล็กลูบไล้ตามกรอบหน้าของยักษ์แล้วมาหยุดที่ริมฝีปากหยัก ฝันหวานกระตุกยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนที่เธอจะประกบปิดมันแล้วขบเม้มมันอย่างโหยหา ลิ้นร้อนของยักษ์สอดเข้าไปในโพรงปากเล็กเกี่ยวหยอกลิ้นเล็กอย่างสนุกสนาน เมื่อชิมความหวานจากโพรงปากอุ่นของกันและกันแล้วฝันหวานจึงตัดสินใจผละออกอย่างอ้อยอิ่ง “อยากก็เอาสิคะ” ใบหน้าหวานมีสีระเรื่อแต่งแต้มแขนเรียวเล็กโอบรอบลำคอแกร่งแล้วซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของยักษ์อย่างออดอ้อน มันทำให้หัวใจแกร่งของเขาเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ ...ชอบความรู้สึกแบบนี้จัง “นั่งลงมา” เขาสั่งเธอหลังจากที่จ่อแท่งแข็งกับดอกไม้สีแดงที่ยังไม่ผลิบาน มือหนาเร่งให้เธอนั่งลงมาพร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มที่ปะปนไปด้วยพิษราคะ “อืม... เสียวจัง” “อ้า... พี่ก็เสียว ขยับหน่อย” เสียงเข้มกระซิบกระเส่า มือหนาตีที่ก้นเด้งเบา ๆ หนึ่งทีเป็นการเร่ง “อ้ะ อ้า ชอบไหมคะ? ซี้ด...” “อ้า... ชอบสิ โคตรเสียว” เมื่อได้ยินว่าเข้าชอบในสิ่งที่เธอทำให้ สะโพกกลมคลึงเร่งจังหวะขึ้นมาอีกระดับหนึ่งทำให้ยักษ์ทนกักเก็บความเสียวซ่านจากการตอดรัดภายในไม่ได้ เขาจึงเด้งสะโพกสอบสวนขึ้นไป “อ้า... ฝัน แรงอีก ซี้ด” “อ๊ะ อ๊ะ พี่ยักษ์ขา” “จะเสร็จแล้วที่รัก ซี้ด” เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปรือขึ้นมาเมื่อเจ้าของแก่นกายที่ได้รับการปรนเปรอเมื่อครู่กระตุกเกร็งพร้อมกับพ่นน้ำขาวขุ่นออกมาจากส่วนปลายหัว “อืม...” ยักษ์ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง และมือหนาก็กอบกุมท่อนเอ็นที่กระตุกหนัก ๆ รีดเอาสิ่งที่คั่งค้างออกมาให้หมด สมองของเขาตอนนี้ยังจดจำท่วงท่าและการขยับโยกของร่างเล็กได้อย่างถี่ถนัด และ...คงไม่มีวันลืม “อ้า... ฝันหวาน” ชายหนุ่มก้มมองสิ่งที่ตัวเองพึ่งปลดปล่อยออกมา มันเต็มมือและหน้าขาไปหมด ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ ...ยักษ์เก็บใบหน้าหวานของฝันหวานมาฝันจนมีสภาพเป็นแบบนี้ ถึงแม้ปากจะบอกว่าเขาไม่อยากมีน้องสายรหัส แต่ยักษ์กลับแอบตามเธอไปแทบทุกที่ นี่เป็นอีกข้อที่ไม่น่าเชื่อหากไปพูดให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ เพราะเพื่อนในคณะต่างรู้ดีว่ายักษ์เป็นคนชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร หากไม่สนิทเขาเองก็ไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นแต่หนุ่มคนนี้ก็เป็นอีกหนึ่งหนุ่มฮอตประจำมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more